تفسیر عرفانی حضرت امام (س) از سوره قدر

عارف کامل حضرت امام خمینی (س) در کتاب عظیم الشان «مصباح الهدایه» که به حق جز کمل ازعرفا کسی را یارای نوشتن چنین اثری نمی باشد می فرمایند:
 
«و قال شیخنا و استاذنا فی المعارف الالهیه، العارف الکامل، المیرزا محمد علی الشاه آبادی الاصفهانی، ادام الله ایام برکاته، فی اول مجلس تشرفت بحضوره و سالته عن کیفیه وحی الالهی، فی ضمن بیاناته ان «ها» فی قوله تبارک و تعالی «انا انزلناه فی لیله القدر» اشاره الی الحقیقه الغیبیه النازله فی بنیه المحمدیه التی هی حقیقه لیله القدر»
 
حضرت امام (روحی له الفداء) می فرمایند که در اولین مجلس ای که شرف حضور در محضر استاد عرفانشان (آیت الله شاه آبادی) یافته اند از ایشان درباره کیفیت وحی پرسیده اند و ایشان در ضمن پاسخ شان اشاره می کنند که ضمیر «ه» در آیه شریفه مذکور اشاره به هویت غیبیه دارد و لیله القدر «حقیقت محمدیه (ص)‌» می باشد.
 
یعنی هویت غیبیه احدیه در حقیقت امام معصوم نازل شده است.


نامه عرفانی حضرت امام

 

 
زمان : 27 بهمن 1317 / 26 ذي الحجه 1357
مكان : قم
موضوع : لطايف توحيدي و اسرار عرفاني
مخاطب : خويي "مقبره اي "، سيد ابراهيم
 
بسم الله الرحمن الرحيم
الحمدلله الذي تجلي من غيب الهويه علي الحضره الاسمائيه ، و ظهرت اسمائه الذاتيه في الحضره الواحديه بالحقيقه العمائيه ، و توحدت نعوته في احديته الغيبيه ، و تفردت آلائه من الوجهه الباطنيه . علا و تفرد في عين التشبيه و دني و تجلي في اصل التنزيه . و عنده مفاتيح غيب الاسما و مخاتيم حقائق الالا. فسبحانك اللهم يا من لايرتقي الي ذروه كمال احديته آمال العارفين و يقصر دون بلوغ كبريا هويته اوهام الناعتين . جلت عظمتك من ان تكون شريعه لوارد،و تقدست الائك ان تصير محمودا لحامد. لك الاوليه في الاخريه و الاخريه في الاوليه . فانت معبود في عين العابديه و المحمود في عين الحامديه . فنحمدك اللهم بالسنك الخمسه في عين الجمع و الوجود علي الائك المتجليه في الغيب و الشهود. يا ظاهرا في بطونه و باطنا في ظهوره . ونستعينك - يا ربنا - و نعوذ بك من شرالوسواس الخناس ، القاطع لطريق الانسانيه ، السالك باوليائه الي جهنام مهوي الطبيعه الظلمانيه . فاهدنا الصراط المستقيم الذي هو البرزخيه الكبري و مقام احديه جمع الاسماالحسني . وصل اللهم علي مبداء الظهور و غايته ، و صوره اصل الوجود و مادته الهيولي الاولي ، و البرزخيه الكبري الذي دني فرفض التعينات فتدلي فكان قاب قوسي الوجود وتمام دائره الغيب و الشهود، او ادني الذي هو مقام العما بل لا مقام علي الراي الاسني "عنقا شكاركس نشود دام باز گير" و علي آله مفاتيح الظهور و مصابيح النور بل نور علي نور: فمن لم يجعل الله له نورا [يهديه اليهم ] فما له من نور. سيما خاتم الولايه المحمديه و مقبض فيوضات الاحمديه ، الذي يظهر بالربوبيه بعد ما ظهر آبائه بالعبوديه ، فان العبوديه جوهره كنهها الربوبيه ،خليفه الله في الملك و الملكوت ، و خزينه اسماالله الحي الذي لايموت ، الامام
صفحه : 15
الغائب المنتظر و نتيجه من سلف من الاوليا و غبر - ارواحنا له الفدا - و العن اللهم اعدائهم قطاع طريق الهدايه والسالكين بالامه مسلك الهلاكه والغوايه .
و بعد، فان الانسان ممتاز من بين سائر الموجودات باللطيفه الربانيه و النفخه الروحيه الالهيه والفطره السليمه الروحانيه فطره الله التي فطر الناس عليها. و هذه بوجه هي الامانه المشار اليهابقوله تعالي : "انا عرضنا الامانه علي السموات و الارض . . . الخ و هذه الفطره هي الفطره التوحيديه في المقامات الثلاثه عند رفض التعينات و ارجاع الكل اليه و اسقاط الاضافات حتي الاسمائيه وافنا الجل لديه . و من لم يصل الي هذا المقام فهو خارج عن الفطره و خائن بالامانه الالهيه و جهول بمقام الربوبيه و ظلوم بحضره الاحديه . و معلوم عند اصحاب القلوب و العرفان و ارباب الشهود والعيان من ذوي السابقه الحسني ان حصول هذه المنزله و الوصول بهذه المرتبه لا يمكن الابالرياضات العقليه بعد طهاره النفس و تزكيتها، و صرف الهم و وقف الهمه الي المعارف الالهيه عقيب تطهير الباطن و تخليتها. فاخرجي ايتها النفس الخالده علي الارض لاتباع الهوي من بيت الطبيعه المظلمه الموحشه ، و هاجري الي الله تعالي مقام جمع الاحدي و الي رسوله صاحب قلب الاحدي الاحمدي حتي يدركك الموت الذي هو اضمحلال التعينات فوقع اجرك علي الله وتاسي بابيك الروحاني في السير الي ربه و قل : وجهت وجهي للذي فطرالسموات و الارض . . . وهذا هوالفوز العظيم و الجنه الذاتيه اللقائيه التي لاعين رات ولا اذن سمعت ولا خطر علي قلب بشر. ولا تقنع ايتها النفس بحصول الملاذ الحيوانيه و الشهوانيه ، و لا بالرياسات الدنيويه الظاهريه ،ولا بصوره النسك و قشرها، ولا باعتدال الخلق و جودتها، ولا بالفلسفه الرسميه و الشبهات الكلاميه ، ولا بتنسيق كلمات ارباب التصوف والعرفان الرسمي و تنظيمها، و ارعاد اهل الخرقه وابراقهم ، فان صرف الهم الي كل ذلك و الوقوف عليها اخترام و هلاك ، و العلم هو الحجاب الاكبر. بل يكون همك التوجه الي الله تعالي بارئك و مبدئك و معيدك في كل الحركات والسكنات و الافكار و الانظار و المناسك .
و هذه وصيتي الي النفس القاسيه المظلمه ، و الي صاحبي و سيدي ذي الفكر الثاقب في العلوم الالهيه و النظر الدقيق في المعارف الربانيه العالم الفاضل المولي الامجد الاغا السيد ابراهيم الخوئي المعروف بمقبره اي - دام مجده و بلغه الله تعالي غايه آمال العارفين و منتهي سلوك
صفحه : 16
السالكين - فاني قد القيت في روعه امهات ما عندي من اصول الفلسفه المتعاليه و شطرا وافرا مماتلقيت عن المشايخ العظام و صحف ارباب المعارف ؛ فقد بلغ - بحمدالله - فوق المراد و تردي بردا الصلاح والسداد و علي الله التكلان في المبداء و المعاد. و لقد اكرر وصيتي بما وصانا المشايخ العظام ان يضنن باسرار المعارف الا علي اهله ولا يتفوه بحقائق العوارف في غير محله ؛ فان الله جل اسمه قال : و ننزل من القرآن ما هو شفا و رحمه للمومنين ولا يزيد الظالمين الاخس ارا. و التماسي منه -دام عزه - ان يذكرني عند ربه ذكرا جميلا، ولا ينساني عن الدعا في كل الاحوال ؛ فان بابه مفتوح للراغبين . ربنا آتنا في الدنيا حسنه و في الاخره حسنه وقنا عذاب النار. و احشرنا مع الابرار، و جنبنا عن مخالطه السيئه الاشرار بحق محمد وآله الاطهار - عليهم السلام . قد وقع الفراغ في السادس والعشرين من شهر ذي الحجه الحرام "1357" و انا العبد الضعيف السيد روح الله بن السيد المصطفي الخميني الكمره اي .
[ترجمه :
حمد و سپاس از آن خدايي است كه از مكمن غيب هويت "حضرت احديت " برحضرت اسمايي تجلي فرمود و اسماي ذاتي او به حقيقت عمايي در حضرت واحديت ظاهر شد، و جمله نعوت و صفاتش در احديت غيبي وحدت يافت و نعمات وي به وجهه باطني كسوت يگانگي پوشيد. متعالي و متفرد در عين تشبيه ، و متداني و متجلي در اصل تنزيه . و او راست كليدهاي "خزاين " غيب اسما، و مهر شده هاي حقايق نعمتها. خدايا! پس تو پاك و منزهي ؛ اي آنكه آمال عارفان به اوج كمال احديتش نرسد و اوهام واصفان ازرسيدن به كبرياي هويتش عاجز ماند! عظمتت والاتر از آن است كه راه ورود بر واردي دهد، و آلاي تو مقدستر از آنكه محمود حامدي شود. اوليت در عين آخريت و آخريت در عين اوليت توراست ؛ پس تويي كه پرستيده و پرستنده اي . بارالها! تو را به لسان هاي پنج گانه ات حمد و سپاس مي گوييم در عين جمع وجود، بر آلاي متجلي در غيب وشهود؛ اي آنكه ظاهري در عين باطن بودن ، و باطني در عين ظاهر بودن !
صفحه : 17
مستقيم ، كه همانا برزخيت كبرا و مقام احديت جمع اسماي حسناست ، راهبر باش ؛ ودرود فرست بر مبداء ظهور و غايت ، و صورت اصل وجود و ماده آنكه هيولاي اولي وبرزخيت كبراست ؛ آنكه "نزديك شد" و تعينات را رها كرد، "سپس فرود آمد" و"فاصله اش " به اندازه دو قوس وجود و دايره غيب و شهود شد "يا نزديكتر"؛ كه همانا مقام عما بلكه "لامقام " است بر اساس عاليترين راي :
"عنقا شكار كس نشود، دام بازگير! "(1)
و نيز "درود فرست " بر آل و اهل بيت او كه مفاتيح ظهور و چراغهاي نورند، بل نور برسر نورند: فمن لم يجعل الله له نورا "يهديه اليهم " فماله من نور(2) بويژه بر خاتم ولايت محمدي و مقبض فيوضات احمدي ، كه پس از ظهور پدرانش به عبوديت ، خود مظهرربوبيت خواهد شد؛ و "براستي عبوديت ، گوهري است كه كنه آن ، ربوبيت است ". (3)امام آنكه خليفه حق در ملك و ملكوت ، و وجودش گنجينه اسماي خداي حي لايموت است ؛ امام غايب و منتظر، و ثمره و وليده اولياي گذشته كه جانهاي ما فداي او باد! وبارخدايا! بر دشمنان او كه راهزنان طريق هدايت و راهبران امت بر راههاي هلاكت وگمراهي اند، لعنت فرست .
1- حافظ.
2- سوره نور، آيه 40: "پس هر كه را خدا نورش ندهد تا به سوي ايشان هدايتش كند او را نوري نباشد".
3- فرموده امام صادق "ع " منقول در مصباح الشريعه .
4- سوره روم ، آيه 30: "فطرت الهي كه مردم را بر آن آفريده است ".
5- سوره احزاب ، آيه 72: "براستي آن امانت را بر آسمانها و زمين عرضه داشتيم ".
صفحه : 18
حتي اضافات اسمايي ؛ و فنا و محو جملگي در او. و آنكه بدين مقام نايل نگردد، همواست كه خارج از فطرت رباني و خائن به امانت الهي و سراپا جهل به مقام ربوبيت وسراسر ظلم به حضرت احديت است . و نزد اصحاب قلوب و عرفان و ارباب شهود وعيان ، كه مسبوق به سابقه حسنايند، معلوم است كه حصول اين منزلت و وصول به اين مرتبت ، ممكن نيست مگر به رياضتهاي عقلاني - پس از طهارت نفس و تزكيه آن ووجهه اراده و سمت و سوي همت را متوجه به معارف الهيه داشتن ، در پي تطهير باطن وخالي داشتنش از ماسوا.
پس - اي نفس كه در سراچه خاك مخلد گشته اي - از خانه تاريك و دهشتناك طبيعت به درآي ! و به سوي الله تعالي - مقام جمع احدي - و رسول او - آن صاحب قلب احدي احمدي - هجرت كن ! تا گاهي كه مرگ دريابدت - مرگي كه همانا نيستي تعينات است ؛ درآن صورت اجر تو به عهده خداوند است . و در سير الي الله ، به پدر روحاني خويش "ابراهيم خليل " تاسي جوي و بگو: وجهت وجهي للذي فطر السموات والارض . . . ؛ (6) و اين همان فوز عظيم و جنت ذاتي لقايي است كه [به فرموده رسول اكرم "ص ": ] . . . لا عين رات ولا اذن سمعت ولا خطر علي قلب بشر. (7)
و - اي نفس ! - به دستيابي لذتهاي حيواني و شهواني و رياستهاي ظاهري دنيايي ، قانع مباش ؛ و خويش را به عبادات و طاعات خرسند مگردان ؛ و به حسن صورت و زيبايي خداداد بسنده مكن ؛ و به حكمت رسمي و شبهات كلامي خود را راضي مساز؛ و به خوش سخني ارباب تصوف و عرفان رسمي خشنود مباش ؛ و به دعاوي و طامات پر سر وصداي اهل خرقه راه مسپار؛ چرا كه صرف همت در همه اينها و تكيه بر آنها شكست وهلاكت است و [به فرموده ولي خدا: ] العلم هو الحجاب الاكبر. نه ؛ بل همت تو در تمامي حركات و سكنات و افكار و انظار و رهپوييها بايد به سوي الله تعالي - آفريننده و پديدآورنده و بازگرداننده ات - باشد.
6- سوره انعام ، آيه 79: "روي خود را به سوي آنكه آسمانها و زمين را بيافريد متوجه ساخته ام ".
7- نه چشمي ديده و نه گوشي شنيده و نه بر قلب انساني خطور كرده است .
صفحه : 19
و اين سفارش و وصيت من است به نفس تيره و ظلماني و نيز به دوست و سرورم ، كه در علوم الهي فكري روشن و در معارف رباني نظري دقيق دارد، عالم فاضل ، سرورگرامي ، آقا سيد ابراهيم خوئي مشتهر به مقبره اي - كه خداي تعالي شوكتش را دوام بخشدو وي را به غايت آمال عارفان و منتهاي سلوك سالكان برساند. پس اين بنده آنچه را كه از امهات اصول حكمت متعاليه مي دانستم بدو القا كردم و از آنچه نزد بزرگان از مشايخ وكتب ارباب معارف دريافتم ، بهره اي وافر بدو رساندم ؛ تا بحمدالله اكنون به مراد خويش دست يافته و خويشتن را به جامه صلاح و سداد آراسته است ؛ و در آغاز و انجام ، اتكال تنها به خداوند متعال است .
و مكرر مي گردانم وصيت خود را به آنچه كه مشايخ عظام به ما سفارش كردند؛ و آن ،فاش نساختن اسرار معارف است مگر به اهلش ، و دهان نگشودن به حقايق عوارف مگردر محلش . پس خداوند - كه والاست نامش - فرمود: و ننزل من القران ما هو شفا و رحمه للمومنين و لا يزيد الظالمين الا خسارا( 8 ) و از ايشان - دام عزه - ملتمس هستم كه نزدپروردگارش از اين بنده به نيكويي ياد كند و مرا در هيچ حالي در دعا فراموش نفرمايد؛كه براستي دعا دري است كه براي دوستداران حضرتش گشوده است .
ربنا اتنا في الدنيا حسنه و في الاخره حسنه و قنا عذاب النار. (9) و پروردگارا ! ما را بانيكويان محشور فرما و از همنشيني با بدسگالان از اشرار دورمان گردان ؛ به حق محمد وآله الاطهار - عليهم السلام .
و از اين نوشته در روز 26 ذي حجه الحرام 1357 [27 بهمن 1317] فراغت حاصل كرد. بنده ضعيف ، سيد روح الله فرزند سيد مصطفي خميني كمره اي . ]
8- سوره اسرا، آيه 82: "و فرو مي آوريم از قرآن آنچه را كه شفا و رحمتي براي مومنان است ؛ و ظالمان را جزخسارت و زيان نيفزايد".
9- سوره بقره ، آيه 201.
 


مناجات شعبانیه

 
 

إِلَهِي إِنْ أَخَذْتَنِي بِجُرْمِي أَخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ

خدايا! اگر مرا به جرمم بگيري، دست‏به دامان عفوت مي‏زنم.

وَ إِنْ أَخَذْتَنِي بِذُنُوبِي أَخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِكَ

و اگر مرا به گناهانم مؤاخذه كني، تو را به بخشايشت‏بازخواست مي‏كنم.

وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِي النَّارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَهَا أَنِّي أُحِبُّكَ

اگر در دوزخم افكني، به دوزخيان اعلام خواهم كرد كه تو را دوست دارم.



حذف و تغییر سوال بر انگیز در مثنوی

 
 
از آخر دفتر اول مثنوی مولوی قصیده ای که در خصوص امیر المومنین (ع) است و درچاپ های قبلی این دیوان، آن هم نه در چاپ های قبلی زمانهای دور، بلکه در چاپ های قبلی سال های ۱۳۳۸ شمسی و قبل و بعد آن وجود داشت، ولکن در چاپ های زمان حاضر به چشم نمی خورد و حذف شده است.
 
ابیات مذکور بعد از داستان آب دهان انداختن دشمن به طرف حضرت علی (ع) امده است:
 
تا صورت و پیوند جهان بود علی بود
تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود
 
شاهی که وصی بود و ولی بود علی بود
سلطان سخا و کرم و جود علی بود
 
 مسجود ملایک که شد آدم به علی شد
آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود
 
هم آدم و هم شیث و هم ایوب و هم ادریس
هم یوسف و هم یونس و هم هود علی بود
 
هم موسی و هم عیسی و هم خضر و هم الیاس
هم صالح پیغمبر و داوود علی بود
 
آن شیر دلاور که زبهر طمع نفس
در خوان جهان پنجه نیالود علی بود
 
آن کاشف قران که خدا در همه قران
کردش صفت عصمت و بستود علی بود
 
آن عارف سجاد که خاک درش از قدر
از کنگره عرض بر افزود علی بود
 
آن شاه سر افراز که اندر ره اسلام
تا کار نشد راست نیاسود علی بود
 
آن قلعه گشایی که در قلعه خیبر
برکند به حمله و بگشود علی بود
 
چندان که درآفاق نظر کردم و دیدم
از روی یقین در همه موجود علی بود
 
این کفر نباشد، سخن کفر نه این است
تا هست علی باشد و تا بود علی بود
 
سر دو جهان جمله زپیدا و زپنهان
شمس الحق تبریز که بنمود علی بود
 
منبع: رساله محبت استاد آیت الله محمد شجاعی


ناشنيده‌هايي از زبان فارسي


▪ آیا می‌دانستید برخی‌ها واژه‌های زیر را که همگی فرانسوی هستند فارسی می‌دانند؟
آسانسور، آلیاژ، آمپول، املت، باسن، بتون، بلیت، بیسکویت، پاکت، پالتو، پریز، پلاک، پماد، پوتین، پودر، پوره، پونز، پیک نیک، تابلو، تراس، تراخم، نمبر، تیراژ، تور، تیپ، خاویار، دکتر، دلیجان، دوجین، دوش، دبپلم، دیکته، رژ، رژیم، رفوزه، رگل، رله، روبان، زیگزاگ، ژن، ساردین، سالاد، سانسور، سرامیک، سرنگ، سرویس، سری، سزارین، سوس، سلول، سمینار، سودا، سوسیس، سیلو، سن، سنا، سندیکا، سیفون، سیمان، شانس، شوسه، شوفاژ، شیک، شیمی، صابون، فامیل، فر، فلاسک، فلش، فیله، فیبر، فیش، فیلسوف، فیوز، کائوچو، کابل، کادر، کادو، کارت، کارتن، کافه، کامیون، کاموا، کپسول، کت، کتلت، کراوات، کرست، کلاس، کلوب، کلیشه، کمپ، کمپرس، کمپوت، کمد، کمیته، کنتور، کنسرو، کنسول، کنکور، کنگره، کودتا، کوپن، کوپه، کوسن، گاراژ، گارد، گاز، گارسون، گریس، گیشه، گیومه، لاستیک، لامپ، لیسانس، لیست، لیموناد، مات، مارش، ماساژ، ماسک، مبل، مغازه، موکت، مامان، ماتیک، ماشین، مانتو، مایو، مبل، متر، مدال، مرسی، موزائیک، موزه، مین، مینیاتور، نفت، نمره، واریس، وازلین، وافور، واگن، ویترین، ویرگول، هاشور، هال، هالتر، هورا و بسیاری از واژه‌های دیگر.

▪ آیا می‌دانستید که بسیاری از واژه‌های عربی در زبان فارسی در واقع عربی نیستند و اعراب آن‌ها را به معنایی که خود می‌دانند در نمی‌یابند؟ این واژه‌ها را ساختگی (جعلی) می‌نامند و بیشترشان ساختهٔ ترکان عثمانی است. از آن زمره‌اند:
ابتدایی (عرب می‌گوید: بدائی)، انقلاب (عرب می‌گوید: ثوره)، تجاوز (اعتداء)، تولید (انتاج)، تمدن (مدنیه)، جامعه (مجتمع)، جمعیت (سکان)، خجالت (حیا)، دخالت (مداخله)، مثبت (وضعی)، مسری (ساری)، مصرف (استهلاک)، مذاکره (مفاوضه)، ملت (شَعَب)، ملی (قومی)، ملیت (الجنسیه) و بسیاری از واژه‌های دیگر.

بسیاری از واژه‌های عربی در زبان فارسی را نیز اعراب در زبان خود به معنی دیگری می‌فهمند، از آن زمره‌اند:
رقیب (عرب می‌فهمد: نگهبان)، شمایل (عرب می‌فهمد: طبع‌ها)، غرور (فریفتن)، لحیم (پرگوشت)، نفر (مردم)، وجه (چهره) و بسیاری از واژه‌های دیگر.

آیا می‌دانستید که ما بسیاری از واژه‌های فارسی‌مان را به عربی و یا به فرنگی واگویی (تلفظ) می‌کنیم؟ این واژه‌های فارسی را یا اعراب از ما گرفته و عربی (معرب) کرده‌اند و دوباره به ما پس داده‌اند و یا از زبان‌های فرنگی، که این واژها را به طریقی از خود ما گرفته‌اند، دوباره به ما داده‌اند و از آن زمره‌اند:
ـ از عربی:
فارسی (که پارسی بوده است)، خندق (که کندک بوده است)، دهقان (دهگان)، سُماق (سماک)، صندل (چندل)، فیل (پیل)، شطرنج (شتررنگ)، غربال (گربال)، یاقوت (یاکند)، طاس (تاس)، طراز (تراز)، نارنجی (نارنگی)، سفید (سپید)، قلعه (کلات)، خنجر (خون گر)، صلیب (چلیپا) و بسیاری از واژه‌های دیگر.
ـ از روسی:
استکان: این واژه در اصل همان «دوستگانی» فارسی است که در فارسی قدیم به معنای جام شراب بزرگ و یا نوشیدن شراب از یک جام به افتخار دوست بوده است که از سدهٔ ١۶ میلادی از راه زبان‌ ترکی وارد زبان روسی شده و به شکل استکان درآمده است و اکنون در واژه‌نامه‌های فارسی آن را وام‌واژه‌ای روسی می‌دانند.
سارافون:
این واژه در اصل «سراپا» ی فارسی بوده است که از راه زبان ترکی وارد زبان روسی شده و واگویی آن عوض شده است. اکنون سارافون به نوعی جامهٔ ملی زنانهٔ روسی گفته می‌شود که بلند و بدون آستین است.
پیژامه:
همان « پای‌جامه» فارسی است که اکنون در زبان‌های انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و روسی pyjama نوشته شده و به کار می‌رود و آن‌ها مدعی وام دادن آن به ما هستند.

واژه‌های فراوانی در زبان‌های عربی، ترکی، روسی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نیز فارسی است و بسیاری از فارسی زبانان آن را نمی‌دانند. از آن جمله‌اند:
ـ کیوسک که از کوشک فارسی به معنی ساختمان بلند گرفته شده است و در تقریباً همهٔ زبان‌های اروپایی هست.
ـ شغال که در روسی shakal، در فرانسوی chakal، در انگلیسی jackal و در آلمانیSchakal نوشته می‌شود.
ـ کاروان که در روسی karavan، در فرانسوی caravane، در انگلیسی caravan و در آلمانی Karawane نوشته می‌شود.
ـ کاروانسرا که در روسی karvansarai، در فرانسوی caravanserail، در انگلیسی caravanserai و در آلمانیkarawanserei نوشته می‌شود.
ـ پردیس به معنی بهشت که در فرانسوی paradis، در انگلیسی paradise و در آلمانی Paradies نوشته می‌شود.
ـ مشک که در فرانسوی musc، در انگلیسی musk و در آلمانی Moschus نوشته می‌شود.
ـ شربت که در فرانسوی sorbet، در انگلیسی sherbet و در آلمانی Sorbet نوشته می‌شود.
ـ بخشش که در انگلیسی baksheesh و در آلمانی Bakschisch نوشته می‌شود و در این زبان‌ها معنی رشوه هم می‌دهد.
ـ لشکر که در فرانسوی و انگلیسی lascar نوشته می‌شود و در این زبان‌ها به معنی ملوان هندی نیز هست.
ـ خاکی به معنی رنگ خاکی که در زبان‌های انگلیسی و آلمانی khaki نوشته می‌شود.
ـ کیمیا به معنی علم شیمی که در فرانسوی، در انگلیسی و در آلمانی نوشته می‌شود.
ـ ستاره که در فرانسوی astre در انگلیسی star و در آلمانی Stern نوشته می‌شود. Esther نیز که نام زن در این کشورهاست به همان معنی ستاره است.


برخی دیگر از نام‌های زنان در این کشور‌ها نیز فارسی است، مانند:
ـ Roxane که از واژهٔ فارسی رخشان به معنی درخشنده است و در فارسی نیز به همین معنی برای نام زنان روشنک وجود دارد.
ـ Jasmine که از واژهٔ فارسی یاسمن و نام گلی است.
ـ Lila که از واژهٔ فارسی لِیلاک به معنی یاس بنفش رنگ است.
ـ Ava که از واژهٔ فارسی آوا به معنی صدا یا آب است. مانند آوا گاردنر.
ـ واژه‌های فارسی موجود در زبان‌های عربی، ترکی و روسی را به دلیل فراوانی جداگانه خواهیم آورد.


▪ آیا می‌دانستید که این عادت امروز ایرانیان که در جملات نهی‌کنندهٔ خود «ن» نفی را به جای «م» نهی به کار می‌برند از دیدگاه دستور زبان فارسی نادرست است؟
امروز ایرانیان هنگامی که می‌خواهند کسی را از کاری نهی کنند، به جای آن که مثلا بگویند: مکن! یا مگو! (یعنی به جای کاربرد م نهی) به نادرستی می‌گویند: نکن! یا نگو! (یعنی ن نفی را به جای م نهی به کار می‌برند).
در فارسی، درست آن است که برای نهی کردن از چیزی، از م نهی استفاده شود، یعنی مثلاً باید گفت: مترس!، میازار!، مده!، مبادا! (نه نترس!، نیازار!، نده!، نبادا!) و تنها برای نفی کردن (یعنی منفی کردن فعلی) ن نفی به کار رود، مانند: من گفتهٔ او را باور نمی‌کنم، چند روزی است که رامین را ندیده‌ام. او در این باره چیزی نگفت.


▪ آیا می‌دانستید که اصل و نسب برخی از واژه‌ها و عبارات مصطلح در زبان فارسی در واژ‌ه‌ها عبارتی از یک زبان بیگانه قرار دارد و شکل دگرگون شدهٔ آن وارد زبان عامهٔ ما شده است؟ به نمونه‌های زیر توجه کنید:
ـ هشلهف: مردم برای بیان این نظر که واگفت (تلفظ) برخی از واژه‌ها یا عبارات از یک زبان بیگانه تا چه اندازه می‌تواند نازیبا و نچسب باشد، جملهٔ انگلیسی I shall have (به معنی من خواهم داشت) را به مسخره هشلهف خوانده‌اند تا بگویند ببینید واگویی این عبارت چقدر نامطبوع است! و اکنون دیگر این واژهٔ مسخره آمیز را برای هر واژهٔ عبارت نچسب و نامفهوم دیگر نیز (چه فارسی و چه بیگانه) به کار می‌برند.
ـ چُسان فُسان: از واژهٔ روسی Cossani Fossani به معنی آرایش شده و شیک پوشیده گرفته شده است.
ـ زِ پرتی: واژهٔ روسی Zeperti به معنی زتدانی است و استفاده از آن یادگار زمان قزاق‌های روسی در ایران است در آن دوران هرگاه سربازی به زندان می‌افتاد دیگران می‌گفتند یارو زپرتی شد و این واژه کم کم این معنی را به خود گرفت که کار و بار کسی خراب شده و اوضاعش دیگر به هم ریخته است.
ـ شِر و وِر: از واژهٔ فرانسوی Charivari به معنی همهمه، هیاهو و سرو صدا گرفته شده است.
ـ فاستونی: پارچه ای است که نخستین بار در شهر باستون Boston در امریکا بافته شده است و بوستونی می‌گفته‌اند.
ـ اسکناس: از واژهٔ روسی Assignatsia که خود از واژهٔ فرانسوی Assignat به معنی برگهٔ دارای ضمانت گرفته شده است.
ـ فکسنی: از واژهٔ روسی Fkussni به معنی بامزه گرفته شده است و به کنایه و واژگونه به معنی بیخود و مزخرف به کار برده شده است.
ـ لگوری (دگوری هم می‌گویند): یادگار سربازخانه‌های ایران در دوران تصدی سوئدی‌ها است که به زبان آلمانی به فاحشهٔ کم‌بها یا فاحشهٔ نظامی می‌گفتند: Lagerhure.
ـ نخاله: یادگار سربازخانه‌های قزاق‌های روسی در ایران است که به زبان روسی به آدم بی ادب و گستاخ می‌گفتند Nakhal و مردم از آن برای اشاره به چیز اسقاط و به درد نخور هم استفاده کرده‌اند.


شرح كليه مكاتب فكري بوسيله دو گاو


RSA 1024 Cracked


نظيرى براى من وجود ندارد مگر تو

 
 
قالَ رسول الله(ص) لِعَلىّ(ع): أنَا رَسُولُ اللّهِ الْمُبَلِّغُ عَنْهُ، وَ أنْتَ وَجْهُ اللّهِ وَ الْمُؤْتَمُّ بِهِ، فَلا نَظير لى إلاّ أنْتَ، وَ لا مِثْلَ لَكَ إلاّ أنَا.
(تأويل الآيات الظاهره: ص 549، س 5 و تفسير البرهان: ج 4، ص 184، س 26)
 
رسول خدا (ص) به امام على (ع) فرمود: من رسول خدا هستم، كه از طرف او تبليغ و هدايت مي‌كنم. و تو وجه اللّه هستي، كه امام و مقتداى (بندگان خدا) خواهى بود، پس نظيرى براى من وجود ندارد مگر تو و همانند تو نيست، مگر من.


عقل مجنون

 
 

عشق شوري در نــهــاد ما نـهـاد

جـان مــا را در کــف سـودا نــهــاد

 

گفت و گويي در زبان ما فـــکــند

جست و جويي در درون ما نـــهـاد

 

داسـتـان دلـبـران آغــاز کــــــرد

آرزويـــي در دل شـــيــــدا نــــهـاد

 

رمـزي از اسـرار باده کشف کرد

راز مستان جمله بر صـحـرا نـهــاد

 

قـصـه خـوبـان بنوعي باز گـفت

کـاتـشـي در پـيـر و در بـرنـا نـهــاد

 

عقل مجنون در کف ليلي سپرد

جـان وامـق در لـب عـذرا نــــهـــاد

 

بر مثال خويشتن حرفي نوشت

نـام آن حــرف آدم و حـــوا نــهــاد

 

تـا تـمـاشاي جمال خود کـند

نـور خــود در ديـده بــيــنا نـــهــاد

 


عشقولانه ترین عکس سال


اولین سوتی سریال لاست (فصل آخر)

من از همون اول به این سریال بدبین بودم ولی در عین حال چون سریال جذابی بود آنرا تعقیب می کردم.
 
قبلا مطلبی راجع به لاست نوشته بودم ولی فکر نمی کردم به این سرعت و درست در اولین قسمت از آخرین فصل این سریال شاهد سوء استفاده سیاسی از این سریال باشم.
 
 
درست در دقایق پایانی این قسمت وقتی همه چیز به خیر و خوشی تمام شده و پرواز در حال فرود می باشد دوربین سعید (همان شکنجه گر و تروریست) را نشان می دهد که در حال نگاه کردن به عکس معشوقه خود که لای گذرنامه اش گذاشته است می باشد.
 
اگر به تصویر دقت کنید کاملا واضح است که گذرنامه سعید ایرانی است حتی عبارت «از یابنده این گذرنامه تقاضا می شود...» به وضوح قابل رویت است.
 
خدا بخیر کند از قسمت های بعدی این سریال


Come a little closer


اعلام برائت

بنده هیچ ارتباطی با دوستی که در آدرس زیر وبلاگ دارد ندارم
 
http://eshghe-ghadimi.mihanblog.com/
 


فرشته نجات


 

مرد داشت در خیابان حرکت می کرد که ناگهان صدایی از پشت گفت:
- اگر یک قدم دیگه جلو بری کشته می شی.

مرد ایستاد و در همان لجظه اجری از بالا افتاد جلوی پاش. مرد نفس راحتی کشید و با تعجب دوروبرشو نگاه کرد اما کسی رو ندید.بهر حال نجات پیدا کرده بود. به راهش ادامه داد.به محض اینکه می خواست از خیابان رد بشه باز همان صدا گفت:
- ایست!

مرد ایستاد و در همان لحظه ماشینی با سرعت عجیبی از جلویش رد شد.بازم نجات پیدا کرد.مرد پرسید تو کی هستی و صدا جواب داد م فرشته نگهبان ت هستم. مرد فکری کرد و گفت:
-پس اون موقعی که من داشتم ازدواج می کردم تو کدوم گوری بودی؟



داستان مرد خوشبخت

پادشاهی پس از اينكه بیمار شد گفت:

«نصف قلمرو پادشاهی ام را به کسی می دهم که بتواند مرا معالجه کند».

تمام آدم های دانا دور هم جمع شدند
تا ببیند چطور می شود شاه را معالجه کرد،
اما هیچ
  یک ندانست.

 تنها یکی از مردان دانا گفت :
که فکر می کند می تواند شاه را معالجه کند.
اگر یک آدم خوشبخت را پیدا کنید،
 
پیراهنش را بردارید
و تن شاه کنید،
شاه معالجه می شود.

شاه پیک هایش را برای پیدا کردن یک آدم خوشبخت فرستاد.
آن ها در سرتاسر مملکت سفر کردند
ولی نتوانستند آدم خوشبختی پیدا کنند.
حتی یک نفر پیدا نشد که کاملا راضی باشد.
آن که ثروت داشت، بیمار بود.
آن که سالم بود در فقر دست و پا می زد،
یا اگر سالم و ثروتمند بود زن و زندگی بدی داشت.
یا اگر فرزندی داشت، فرزندانش بد بودند.
خلاصه هر آدمی چیزی داشت که از آن گله و شکایت کند.

آخرهای یک شب،
پسر شاه از کنار کلبه ای محقر و فقیرانه رد می شد
که شنید یک نفر دارد چیزهایی می گوید.
« شکر خدا که کارم را تمام کرده ام.
سیر و پر غذا خورده ام
و می توانم دراز بکشم
و بخوابم!
چه چیز دیگری می توانم بخواهم؟»

پسر شاه خوشحال شد
و دستور داد که پیراهن مرد را بگیرند
و پیش شاه بیاورند
و به مرد هم هر چقدر بخواهد بدهند.

 پیک ها برای بیرون آوردن پیراهن مرد توی کلبه رفتند،
اما مرد خوشبخت آن قدر فقیر بود که
  پیراهن نداشت!!!.

(۱۸۷۲)
لئو تولستوی


با تشکر از دوست خوبم ایمان دارابی