چرا SOA؟

برنامه‌ریزی منابع سازمانی بازتاب (0) ارسال نظر   

واقعیت موجود در سازمان های IT این است که زیربنا در میان سیستم های عامل، برنامه های کاربردی، نرم افزارهای سیستمی، و زیربنای کاربردی به صورت ناهمگن است. برخی برنامه های کاربردی موجود برای اجرای فرایندهای فعلی تجارت مورد استفاده قرار گرفته اند، بنابراین آغاز از صفر برای ساختن زیربنای جدید یک رویکرد قابل انتخاب محسوب نمی گردد. سازمان ها باید به شکلی سریع به تغییرات تجاری واکنش نشان دهند؛ از سرمایه های موجود در برنامه های کاربردی و زیربنای کاربردی به منظور تمرکز بر روی نیازمندی های تجاری جدیدتر استفاده نمایند؛ کانال های جدید تعامل با مشتریان، شرکا، و تامین کنندگان را پشتیبانی کنند؛ و یک معماری که تجارت ارگانیک را پشتیبانی نماید به کار گیرند. SOA با طبیعت اتصال آزادانه خود به سازمان ها امکان بهره گیری از سرویس های جدید یا ارتقای سرویس های موجود را به شیوه ای قطعه قطعه به منظور تمرکز بر نیازمندی های تجاری فراهم می آورد، امکانی را برای قابل استفاده نمودن سرویس ها در کانال های متفاوت فراهم می سازد، و سازمان موجود و برنامه های کاربردی نسل قبل را به عنوان سرویس ها ارائه می کند، در نتیجه سرمایه های زیربنای IT موجود را حراست می نماید.

یک سازمان استفاده کننده از SOA می تواند یک برنامه کاربردی مرکب زنجیره تامین را با استفاده از مجموعه ای از برنامه های کاربردی موجود که کارکرد خود را از طریق رابط های استاندارد ارائه می دهند، ایجاد نماید.

معماری سرویس گرا چیست؟

تکنولوژی تبادل اطلاعات بازتاب (0) ارسال نظر   

معماری سرویس گرا (SOA) شکل تکامل یافته محاسبه گری توزیع شده مبتنی بر فرضیه طراحی تقاضا/پاسخ برای برنامه های کاربردی همگام و ناهمگام است. منطق تجاری یا توابع اختصاصی یک برنامه کاربردی به صورت ماژولار در آمده اند و به عنوان سرویس هایی برای برنامه های کاربردی مصرف کننده/کلاینت ارائه گردیده اند. مهم ترین نکته در مورد این سرویس ها طبیعت اتصال آزادانه آنهاست؛ بدین معنی که رابط سرویس، مستقل از پیاده سازی است. توسعه دهندگان برنامه های کاربردی یا گردآورندگان سیستم ها می توانند با ساختن یک یا چند سرویس بدون آگاهی از پیاده سازی های زیرین سرویس ها اقدام به ایجاد برنامه های کاربردی نمایند. برای مثال، یک سرویس می تواند در .Net یا J۲EE پیاده سازی گردد، و برنامه کاربردی استفاده کننده از سرویس می تواند بر روی یک پلات فرم یا زبان متفاوت قرار داشته باشد.

معماری های سرویس گرا دارای خصوصیات اصلی زیر هستند:

سرویس های SOA دارای رابط های خود توصیف گر در اسناد XML مستقل از پلاتفرم هستند. زبان توصیف سرویس های وب (WSDL) استاندارد به کار برده شده برای توصیف این سرویس ها می باشد.

سرویس های SOA با پیام هایی که رسما توسط شمای XML (که XSD نیز نامیده می شود) تعریف شده اند ارتباط برقرار می نمایند. ارتباط میان مصرف کنندگان و فراهم کنندگان یا سرویس ها معمولا در محیط های ناهمگن رخ می دهد، با دانش کم یا بدون هیچ دانشی در مورد فراهم کننده. پیام های مبادله شده میان سرویس ها را می توان به عنوان اسناد تجاری مهم پردازش شده در یک سازمان نگریست.

سرویس های SOA توسط یک رجیستری که به عنوان یک فهرست دایرکتوری عمل می کند نگهداری می گردند. برنامه های کاربردی می توانند سرویس ها را درون رجیستری جستجو نمایند و سرویس را فراخوانی کنند. توصیف، تعریف، و یکپارچگی جهانی (UDDI) استانداردی است که برای رجیستری سرویس مورد استفاده قرار گرفته است.

هر سرویس SOA دارای یک کیفیت سرویس (QoS) مرتبط با خود است. برخی از عناصر اساسی QoS شامل نیازمندی های امنیتی، از قبیل احراز هویت و صدور مجوز، پیام رسانی قابل اطمینان، و خط مشی هایی در این زمینه که چه افرادی می توانند سرویس ها را فراخوانی نمایند، می باشد.

Converted to use with ITS. Powered by FUMblog