رسالت ما

 

ما  فعالان فضای مجازی بیکار نیستیم !

 

 

گاهی از ما پرسیده می شود که:

   چرا اینقدر برای فضای مجازی وقت میگذارید، مگر بیکارید؟  

  ▫ما در فضای مجازی به دنبال تفریح و سرگرمی نیستیم.

 

▫به دنبال پر کردن اوقات فراغت هم نیستیم .

 

▫به دنبال اسم و رسم نیستیم.

  ▫به دنبال التماس دعا از مسؤلین نیستیم.

  ▫به دنبال ریا و خود نمایی و تظاهر نیستیم.

  نگاه ما به فضای مجازی متفاوت است .

 

ما فضای مجازی را یک جبهه جنگ می دانیم. 

 

جنگ همیشه با شلیک توپ و تفگ نیست .

 

 

 

اهمیت فضای مجازی از نگاه رهبری

 

فضای مجازی میدان مبارزه است و مبارزه بوده و هست و خواهد بود ،فقط شکل و نوع آن تفاوت کرده است .

 

مبارزه مرد میخواهد نه انسان بیکار.

 

همانطور که در دوران جنگ مسلحانه و به تعبیری “جنگ سخت” مردانی حضور یافتند که :

 

 خانواده داشتند،

 

 درس و دانشگاه داشتند،

 

 کار و زندگی داشتند.

 

بیکار نبودند ،ولی بزرگترین کارشان شد دفاع از اسلام و انقلاب و از همه چیز خود گذشتند و ایثار نمودند.

 

اکنون نیز در میدان “جنگ نرم” باید حضور یافت. ما که لیاقت بیش از این را نداریم و  از هیچ چیزمان نگذشتیم جز اوقات فراغت خود برای دفاع به حد توان و وسع خود.

 

لا یکلف الله نفسا الا وسعها 

 

 به فرموده رهبر انقلاب؛

 

فضای مجازی به اندازه انقلاب اسلامی اهمیت دارد.

 

و عرصه فرهنگی عرصه جهاد است.

 

اگر از فضای مجازی غافل شویم اگر نیروهای مؤمن و انقلابی این میدان را خالی کنند مطمئنا ضربه خواهیم خورد.

 

هر کس به اندازه وسع و توان و هنر خود باید در این میدان حضور یابد .

 

1⃣گاهی انسان حرف حق را می تواند با استدلال قوی و با زبان شیوا و هنرمندانه بیان کند که این حرف به گوش و چشم هزاران و شاید میلیونها مخاطب برسد .

 

2⃣گاهی شاید ما حرفی برای گفتن نداشته باشیم اما می توانیم انعکاس کارهای خوب و هنری دیگران در فضای مجازی بشویم . 

 

3⃣گاهی با یک کلام ،یک جمله می توانیم باعث تقویت روحیه جناح مؤمن انقلابی فعال در فضای مجازی بشویم.

 

به اعتقاد من ، امروزه ذکر مستحبی بعد از نماز ما ، کار فرهنگی و جهادی در فضای مجازی است.

 

اهمیت فضای مجازی از نگاه رهبری

 

به فرموده رهبر فرزانه انقلاب :

 

رایانه و فضای مجازی که الان در اختیار شماست اگر بتوانید اینها را یاد بگیرید ، می توانید یک حرف درست خودتان را به هزاران مستمعی که شما آنها را نمی شناسید ، برسانید . این فرصت فوق العاده ای است مبادا این فرصت ضایع شود . اگر ضایع شد ، خدای متعال از من و شما در روز قیامت سوال خواهد کرد . ۹۱/۷/۲۰

 

البته ورود در فضای مجازی احتیاج به؛

 

ایمان 

 

علم 

 

ذوق و سلیقه و هنر

 

دارد و بزرگترین آفت این کار گرفتار شدن به ؛

 

غرور 

 

سیاست زدگی 

 

حسادت 

 

سطحی نگری

 

روز مرگی  

 

می باشد.

 

دشمن دارد با این ابزار ایمان و غیرت و اعتقادات جوانان ما را نشانه می گیرد و در سایه بی عرضگی و بی لیاقتی بعضی از مسئولان فرهنگی و رسانه ای  کشور ، تا حدودی در این جنگ موفق بوده است .

 

 باید جواب کار فرهنگی باطل آنان را با کار فرهنگی حق داد. 

 

ما را در این میدان مبارزه یاری کنید

 

ما میخواهیم مبارزه کنیم .

 

مامیخواهیم جهاد فرهنگی کنیم .

  اهمیت فضای مجازی از نگاه رهبری

  نکته مهم : در این متن ، منظور از ما ، جوانان و افراد با ایمان یا معتقد است ، نه افراد بی غیرت و بی دینی که این روزها در فضای مجازی با انتشار مطالب مستهجن ، ضد دین ، ضد اسلام ، ضد مراجع ، نژادپرستانه و … آب به آسیاب دشمن می ریزند و کارگر بی جیره و مواجب دشمن اند . اینجور افراد بی غیرت را اگر قابل هدایتند خدا به راه راست هدایتشان کند و اگر نه ، خدا به درک اسفل السافلین هدایتشان کند . و لعن الله علی المشرکین و الکافرین

 

پیامبر اکرم می فرمایند:

 

در راه خدا با دستهای خود جهاد کنید  اگر نتوانستید با زبانهای خود و اگر بازهم نتوانستید ، با قلب خود جهاد کنید.

   نهج الفصاحه /ص ۴۳۹

  والعاقبةللمتقین

برگرفته از سایت شیعه شناسی

Comments (0) Posted to مذهبی 01/01/2017 Edit

اندیشه اسلامی - بخش پنجم


فصل چهاردهم: اولياء خدا و اولياء ابليس

الف: اولياء الله:
انسان مسلمان بر اين باور است كه خداوند متعال از ميان بندگان خود برخي را براي عبادت خالصانه و فرمانبرداري فروتنانه و خلعت محبت و كرامت برگزيده و از دوستان نزديك خويش قرار داده است. خداوند آنان را دوست مي دارد و هر چه بيشتربه خود نزديكشان مي گردند، و آنان نيز خداوند را دوست مي دارند، همه بزرگواريها و برتريها را ناز آن او مي دانند، به دستوراتش گردن مي نهند، و ديگران را به پيروي از آن دستورات سفارش مي نمايند، و از هر آنچه او نهي نموده پرهيز مي نمايند و ديگران را به پرهيز از آن تشويق مي كنند. 
آنچه را كه خداوند دوست داشته باشد دوست مي دارند، و هر چيزي را كه موجب خشم خداوند مي باشد، آنان نيز مورد خشم قرار مي دهند. هرگاه دست نياز به سوي خاوند بي نياز دراز نمايند، خداوند دست رد بر سينه آنها نخواهد نهاد، و هر زمان كه نداي كمك سر بدهند خداوند ياريشان خواهد فرمودو آنان را در پناه خويش قرار خواهد داد.
اولياء داوند همان اهل”ايمان و تقوا”و اهل كرامت و منزلت و سربلند دنيا و سعادتمند عقبي مي باشند. و هر انسان مؤمن و پرهيزكاري  - به اندازه ايمان و پرهيزكاريش - ولي  و دوست خداوند است، و درجات آنها بر اساس ميزان ايمان و پرهيزكاريشان با يكديگر متفاوت مي باشد. هر يك از آنان از درجات ايمان  و تقواي برتري برخوردار باشند، از منزلت و جايگاه بلندتري نزد خداوند برخوردارند. 
پيامبران و انبياء در پيشاپيش اولياء خداوند و پس از آنان همه اهل ايمان و تقوا قرار دارند. و همه آن كراماتي كه توسط آنان انجام گرفته مانند: بيشتر گردانيدن غذاي اندك، بهبودي درد و بيماري و گذر از دريا و نسوختن به وسيله آتش و... همه از جنس امور خارق العاده بوده اند، و با اين ملاحظه كه معجزه در راستاي عاجز گردانيدن و اقناع مخالفان صورت مي گيرد. در صورتي كه اهل كرامت چنان ادعايي را ندارند. و لازم به يادآوري است كه مهمترين كرامت و منزلت براي انسان پايبندي به عبادت و پيروي از دستورات شريعت و پرهيز از گناهان و نافرمانيهاست. در مورد مسايل بيان شده دلايل زير را ملاحظه فرماييد: 
دلايل 
1. خداوند متعال در مورد کرامت و منزلت دوستان خود مي فرمايد:
«الا ان اولياء الله لا خوف عليهم و لا هم يحزنون الذين آمنوا و کانوا يتقون لهم البشري في الحياة وفي الآخرة لا تبديل لکلمات الله ذلک هو الفوز العظيم » (يونس: 62)
“هان! بيگمان دوستان خداوند ترسي بر آنان نيست،و غمين نمي گردند، (دوستان او)کساني هستند که ايمان آورده اند و تقوا را پيشه خويش نموده اند. براي آنان در دنيا و آخرت بشارت (به سعادت)است. کلمات وسخنان خدا تغير ناپذيرند، و اين رسيدن به آرزو و رستاگاري بزرگي است”. و مي فرمايد:
« الله و لي الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الي النور » (البقره: 257)
"خداوند دوست و سر پرست کساني است که ايمان آورده اند، آنها را از تاريکيها خارج مي کند و به سوي نور رهنمايي مي نمايد”. همچنين مي فرمايد: « ام حسبت ان اصحاب الکهف و الرقيم کانوا من آياتنا عجبا، اذ أوي الفتية الي الکهف فقالوا ربنا آتنا من لدنک رحمة، و هيئ لنا من امرنا رشدا، فضربنا علي اذانهم في الکهف سنين عددا، ثم بعثناهم » (الکهف: 9- 11)
“آيا گمان مي کني که (خواب چندين ساله)ياران غار و رقيم در ميان (اين همه)عجايب (پراکنده در گستره هستي)ما چيز شگفتي است؟  (به ياد بياور)زماني را که آن نوجوانان به غار پناه بردند (و خطاب به خداوند)گفتند: خداوندا ما را از رحمت خويش بهره مند ساز و راه نجاتي را برايمان فراهم نما. پس از آن (دعاي آنان را استجاب کرديم)و سالهاي زيادي آنان را درخواب فروبرديم، و پس از آن دوباره آنها را بيدار کرديم”.
و در مورد حضرت ابراهيم خداوند متعال مي فرمايد: 
« قلنا: يا نارُ کوني برداً و سلاما علي ابراهيم و ارادوا به کيدا فجعلناهم الاخسرين» (الانبياء: 69 – 70)
“آتشي را برافروختند و ابراهيم را در آن انداختند و)ما به آتش گفتيم: که براي ابراهيم سرد بشو و او را سالم نگاه دار! آنان مي خواستند بانيرنگ ابراهيم را از ميان بردارند، ما آنان را زيان بارترين مردم گردانيديم”. 
2. رسول خدا صلي الله عليه وسلم در مورد اولياء خداوند و کرامت و منزلت آنان، حديثي قدسي را از خداوند متعال نقل مي نمايد که: 
“هر کس با يکي از دوستانم دشمني ورزد، با او اعلان جنگ مي نمايم، هيچ چيز نيست که به اندازه توسل بنده ام به آنچه بر او واجب گردانيده ام براي نزديکي به من، مرا بيشتر خوشحال نمايد، همچنان که بنده ام به وسيله عبادتها و کارهاي مستحب براي تقرب به من تلاش مي مي نمايد، من نيز هر چه بيشتر او را دوست مي دارم، هر گه او را دوست داشتم گوشي مي شوم که با آن مي شنود و چشمي که با آن مي بيند و دستي که به وسيله آن کارهايش را انجام مي دهد و پايي که به وسيله آن راه مي رود. هرگاه چيزي را از من بخواهد به او خواهم بخشيد و اگر به من پناه برد حتماً او را پناه خواهم داد”.
همچنين ماجراي سه مؤمن نيکوکاري که در غاري گرفتار گرديده و با توسل به کردارهاي نيک خود نجات يافتند، و ماجراي مشهور نوجوان و پادشاهي که با استفاده از شيوه هاي مختلفي مانند پايين انداختن از کوه و انداختن در دريا نتوانست او را از پاي دربياورد.    
گواهي بر درستي وعده خداوند راجع به پشتيباني از بندگان پاک سيرتش مي باشد. 
ب: دوستان شيطان:
همچنين انسان مسلمان بر اين باور است که شيطان در ميان مردم دوستاني دارد که آنها را به خدمت گرفته و ابزار کار خويش قرار داده، و شر و فساد را براي آنان زيبا و دلپذير گردانيده، و گوشهايشان را از شنيدن اندرز و خير خواهي کر نموده و چشمان آنها را از ديدن دلايل قدرت و عظمت خداوند نابينا گردانيده است.
آنها تسليم شيطان شده اند،و دستوراتش را انجام مي دهند، و شيطان نيزبه وسيله فريبکاريهاي شرورانه اش آنها را فريب داده و فساد و تباهي را برايشان زيبا جلوه داده  است. زشتي را در چشمان آنان زيبا و زيبايي را زشت گردانيده است، و با اهل ايمان و دوستان خدا به رويارويي مي پردازد و با آنان دشمني مي ورزند، و بر خلاف عمل و روش آنها گام بر مي دارند، دوستان خدا ولايت و دوستي خدا را برگزيده، و او را دوست مي دارند و در پي تأمين رضايت او هستند،امادوستان شيطان با خداوند و دين او دشمني مي ورزند، و اسباب خشم او را فراهم نموده اند، و در نتيجه لعنت و خشم خداوند را شامل حال خويش گردانيده اند. اگر آنان بتوانند کارهاي خارق العاده اي مانند پرواز در آسمان، راه رفتن بر روي دريا را انجام دهند، هيچ ارزش و اعتباري را در پي ندارد، و اين کارها تنها شعبده ها و فريبکاريهايي است که شيطان براي دوستان و هواداران خود انجام مي دهد، و هر چه بيشتر اسباب وابستگي آنها را بخود فراهم مي نمايد. در مورد مطالبي که گفته شد، دلايل زير را ملاحظه فرماييد: 
1. خداوندمتعال در مورد دوستان و کارگزاران شيطان مي فرمايد: 
« و الذين کفروا اولياءُهم الطاغوت يخرجونهم من النور الي الظلمات اولئک اصحاب النار هم فيها خالدون » (البقره: 257)
“کساني که راه کفر را در پيش گرفته اند، طاغوت دوست و سر پرست آنهاست،آنها را از نور بيرون  آورده و به تاريکيها مي اندازد، آنان همنشينان آتشند و در آن جاويدان خواهند ماند”. 
و مي فرمايد: « ان الشياطين ليوحون الي اولياءهم ليجادلوکم، و ان اطعتموهم انکم لمشرکون » (الانعام: 121)
“بي گمان اهريمنان و شيطان صفتها مطالب وسوسه انگيزي را مخفيانه به دوستان خود القاء مي کنند، تا باشما به نزاع و رويارويي بپردازند، اگر از آنان اطاعت کنيد بيگمان شما هم مثل آنان مشرک مي شويد”. 
و همچنين مي فرمايد: 
«و من يعش عن ذکر الرحمان نقيض له شيطانا فهو له قرينٌ و انهم ليصدونهم عن السبيل و يحسبون انهم مهتدون » (الزخرف: 37 – 38)
“هر کس از (راه و)ياد خدا روي گردان و غافل شود، شيطاني رامأمور او مي نماييم،و آن شيطان همواره همنشين او خواهد بود.و آنها را از پيش گرفتن راه خداوند باز مي دارد و گمان مي برند که آنها خود اهل هدايت هستند”. 
2. از رسول خدا صلي الله عليه و سلم در مورد فال بينان و مدعيان آگاهي از غيب سؤال شد: فرمودند،”آنها پوچ و بي ارزشند”. خدمت ايشان گفته شد:”آن مواردي را که درست از آب درمي آيد شياطين (از جاي مي ربايند)و آنها را درگوش دوستان خود زمزمه مي کنند،و آنان نيز صد تا دروغ را به آن اضافه مي نمايند”. 
و مي فرمايد:“شيطان به سان خون رگها در همه وجود بني آدم جريان دارد، به وسيله روزه گرفتن راه را بر او ببنديد”.   
3. گاهي برخي از انسانها به اندازه اي در شر و فساد و ستم به پيش مي روند و از خير و اصلاح و ايمان و عدالت فاصله مي گيرند، که روح و شخصيتشان با ارواح و شخصيت شياطين يکسان و همراه مي شود، و هر يک از آنان (يعني شياطين پيدا و پنهان)به ياري و همکاري با هم مي پردازند.
اما تفاوت ميان کرامت اولياء خدا و حالات و کارهايي که دوستان شيطان انجام مي دهند ؛ در ارتباط نزديک با رفتار و عملکرد و وضع و حال آنهاست. 
چنانچه انساني اهل ايمان و تقوا باشد و راه و شريعت خداوند را در ظاهر و باطن برنامه زندگي خود بنمايد، چنانچه کارهايي را که بر خلاف عادت است انجام دهند، احترام و ارزشي است که خداوند براي آنان قايل گرديده است.
و چنانچه آن انسان اهل کفر و شرک و نفاق و فساد و شرارت باشد، و از هيچ گناهي فروگذاري ننمايد، هر کار عجيب و غريبي را که انجام بدهد، نوعي فريب و توطئه و همکاري شياطين است که مي خواهند به آن وسيله بيشتر او را به خود وابسته نموده و اسباب انحراف ديگران را فراهم نمايند.
----------------------------------------
فصل پانزدهم: امر بمعروف و نهي از منکر

أ – وجوب امر به معروف و نهي از منکر
انسان مسلمان براين باوراست که امر بمعروف و نهي از منکر بر همه انسانهاي مسلمان مکلف و توانايي که حق و نيکي را متروک و باطل و بدي را رواج يافته بينند، - به شرط آنکه به وسيله بيان يا اقدام عملي توانايي تغيير آن را داشته باشند – واجب مي باشد.
امر به معروف و نهي از منکر بعد از ايمان به خداوند يکي از بزدگترين و مهمترين مسئوليتهاي ديني است،زيرا خداوند در قرآن آن را در کنار ايمان قرار داده و مي فرمايد: 
« کنتم خير امة اخرجت للناس تأمرون بالمعروف و تنهون عن المنکر و تؤمنون بالله » (آل عمران: 110)
"شما بهترين امتي هستيد که تاکنون از ميان مردم بيرون آمده ايد، زيرا به حق و نيکي فرمان مي دهيد، و از باطل و بدي نهي مي کنيد و به خداوند ايمان مي  آوريد”.

دلايل نقلي
  1. خداوند متعال مي فرمايد: « ولتکن منکم امة يدعون الي الخير و يأمرون بالمعروف وينهون عن المنکر و اولئک هم المفلحون » (آل عمران: 104)
“از ميان شما گروهي (سازمان يافته)باشند که (مردم را)به خير فراخوانند، و به نيکي فرمان دهند و از بدي پرهيز دارند، آنان هستند که پيروز و رستگارند”. 
2. خداوند متعال در مورد کساني که آنها را مشمول ياري و سر پرستي خود قرار داده مي فرمايد که: آنها امر به معروف و نهي از منکر را انجام مي دهند، در اين مورد مي فرمايد:
« الذين ان مکّناهم في الارض اقاموا الصلاة و آتوا الزکاة و امروا بامعروف و نهوا عن المنکر» (الحج: 41)
“کساني که چناچه در زمين به آنا ن قدرت و امکانات بدهيم نماز را برپا داشته و زکات مي دهند و امر به معروف و نهي از منکر مي نمايند”. و از زبان لقمان مي فرمايد:
 « يا بني اقم الصلاة و أمر بالمعروف و انه عن المنکر و اصبر علي ما اصابک انَّ ذلک من عزم الأمور » (لقمان: 17). “فرزندم، نماز را اقامه کن و امر به معروف و نهي از منکر بنما و در مقابل آنچه برايت پيش مي آيد شکيبا باش، زيرا اين (حاکي)از عزم (و اراده تو در مقابله با)امور است”. 
3. پيامبر گرامي اسلام امر فرموده است که: “هر يک از شما منکر و ناروايي را ديد، عملا آن را دگرگون کند، اگر نمي توانست با کلام به مخالفت با آن برخيزد و اگر اين را هم نمي توانست، قلبا با آن مخالفت نمايد، و اين پايين ترين درجه ايمان است”.  همچنين مي فرمايد:”حتما امر به معروف و نهي از منکر بنماييد!، در غير اين صورت بعيد نيست که خداوند عذاب و گرفتاري سختي را بر شما نازل نمايد، و پس از آن هر چه دعا نماييد از شما پذيرفته نمي شود”.  
4. پيامبر گرامي اسلام خبر داده است که:”هر مردمي که مرتکب معاصي مي شوند، و در ميان آنان کساني باشند که بتوانند آنها را از آن باز دارند، و از آنان جلوگيري ننمايند، بعيد نيست که خداوند همه آنها را دچار عذاب و گرفتاري بنمايد”.   وهنگامي که ابو ثعلبه خشني در مورد آيه: «لا يضرکم من ضلّ اذاهتديتم».
"هر گاه شما هدايت يافتيد، کساني که گمراه شده اند نمي توانند زياني را متوجه شما بنمايند".سؤال نمود. رسول خدا صلي الله عليه و سلم فرمود:”ابو ثعلبه! به نيکي امر کن و از بدي بازدار! و هر گاه ديدي که از پستي ها بيروي مي شود، و کششهاي نارواي نفساني زمام امور را در دست گرفته اند، و دنيا بر آخرت برتري داده مي شود، و هر کس تنها رأي خود رامي پسندد، خود را درياب! و از نا اهلان و جاهلان! دوري کن! زيرا بلايا و مصايب به سان شبهاي تاريک در انتظار شماست، و هر کس که در آن شرايط همانند اکنون شما به اسلام پايبند باشد، پاداش پنجاه نفر از شما را خواهد داشت”.خدمت ايشان گفته شد: پاداش پنجاه نفر از آنان يا ازما؟ رسول خدا فرمودند: پاداش پنجاه نفر ازشما، زيرا شما براي اداي حق وخير اعوان وانصاري را مي يابيد، اما انان درراستاي رهروي ازحق وخبر ياوري را نمي يابند). 
و فرموده است: برترين جهاد بيان سخن حق درحضور و رويارويي فرمانرواي خودکامه وستمکاراست). 
دلايل عقلي 
1. براساس دانش پزشکي وتجربه ومشاهده عملي اين حقيقت به  اثبات رسيده  است که، چنانچه درمورد بيماري بي توجهي بشود وبحال خود رها بگردد، به ديگرقسمت هاي بدن سرايت مي کند ومعالجه آن بسيار سخت خواهد گرديد. گناه ومنکرنيزبه همين صورت است وچنانچه درمورد آن اهمال بشود ودگرگون نگردد، زمان زيادي بطول نمي انجامد که کوچک وبزرگ به آن عادت ميکنند ودرآنصورت مقابله وتغير آن بسيار سخت خواهد گرديد، ودر صورت ادامه دادن گناهکاري گناهکاران روز به روز بيشتر زمينه مجازات وعذاب خداوندي است وهيچگاه راه فراري از آن وجودندارد. زيرا قوانين  خداوندي تغيرناپذيرند، قران مي فرمايد: (سنة اللهو لن تجد لسنة الله تبديلاً و لن تجد لسنة الله تحويلاً).
(اين است)سنت وقانون خداوند، وهيچگاه براي فرار ازقانون خداوند راهي را نخواهي يافت، ودگرگوني رادرآن نخواهيد ديد)
2. همه ميدانند وتجربه نموده اند که چنانچه مدت زماني منزل نظافت نگردد، وآلودگي ها و اشغال موجود در ان دور ريخته نشود، پس از مدتي آن آلودگيها متعفن مي شود و فضاي منزل را مسموم و آلوده مي نمايد،و ميکروب و بيماري در همه جاي آن پراکنده مي گردد، و در نتيجه آن منزل غير قابل سکونت مي شود. جامعه اهل ايمان هم به همين صورت است، و چنانچه گناه و گناهکاران به حال خود رها شوند، و امر به معروف ونهي از منکر بدست فراموشي سپرده شود، پس از مدتي بسياري از آنان براثر گناه و معصيت آدمهاي شرور و فاسد و بدکار از آب درخواهند آمد، و چيزي را به نام خوب و بد نمي شناسند، و در چنان فضا و شرايطي ديگر آنگونه انسانها شايستگي ادامه زندگي را بر روي زمين نخواهند داشت و خداوند به وسيله اسباب و عواملي که خود مناسب بداند آنان را نابود خواهد نمود، و براستي برخورد و عذاب خداوند بسيار سخت است، و او توانا و انتقام گير است. 
3. در ضمن بررسي و ملاحظه معلوم گرديده است که نفس انسان به مرور زمان به گناه و معصيت عادت مي کند و آن را زيبا و لذتبخش مي نگرد، و بخشي از سرشت او مي شود. و اينجاست که جايگاه و ارزش مسئوليت امر به معروف و نهي از منکر معلوم مي گردد. زيرا هر گاه دعوت به کارهاي نيک و پسنديده ترک بشود و براي انجام آن تلاش نشود، کم کم مردم به ترک آن عادت مي کنند، و انجام دادنش به مرور زمان غير عادي و ناپسند مي گردد. منکر نيز به همين صورت است، چنانچه براي از ميان برداشتن آن تلاش نشود زمان زيادي نمي گذرد که گسترش مي يابد و فراگير مي شود، و بسياري از مردم به آن عادت مي کنند و الفت مي گيرند،و کم کم از نظر آنان امري عادي مي شود و گاهي ممکن است آن را هم خوب و پسنديده تصور کند. و اين حالت درست همان حالت خاموش گرديدن چراغ بصيرت و مسخ گرديدن انديشه و بينش بشري است. به همين دليل خداوند متعال وپيامبر گرامي او به امر به معروف ونهي از منکر فرمان داده وآن را بر اهل ايمان واجب گردانيده اند. و در راستاي باقي ماندن بر پاکي و خير و صلاح و پاسداري از شرافت و کرامت و جايگاهشان در ميان ديگر ملتها در مورد آن بسيار سفارش فرموده اند. 
ب: آداب امر به معروف و نهي از منکر
1. کسي که به چيزي امر و سفارش مي  نمايد بايد از حقيقت و مشروعيت و درست بودن آن و متروک ماندنش به خوبي آگاه و مطمئن باشد. همچنين در مورد حقيقت موضوع منکري که از آن نهي مي نمايد و مي خواهد آن را ازميان بردارد،لازم است از ناروا و معصيت و حرام بودن و انجام گرفتن آن به درستي مطلع باشد.
2. اندرزگو و آمر به معروف و ناهي از منکر خود بايد پرهيزکار باشد و چيزي را که از آن نهي مي نمايد انجام ندهد،و آنچه را که ديگران را به انجام دادنش سفارش مي نمايد ترک ننمايد. زيرا خداوند متعال مي فرمايد:
«يا ايها الذين آمنوا لِمَ تقولون مالا تفعلون، کَبُرَ مقتا عندالله ان تقولوا مالا تفعلون » (الصف:3). “اي اهل ايمان چرا چيزي را که به ديگران مي گوييد، خود به آن عمل نمي کنيد؟!اگر سخني را بگوييد و خود به آن عمل نکنيد، سبب خشم شديد خداوند مي شود”. و مي فرمايد:« اتأمرون الناس بالبرِّ و تنسون انفسکم و انتم تتلون الکتاب افلا تعقلون » (البقره: 44). «آيا مردم را به نيکوکاري فرمان مي دهيد و خود را به دست فراموشي مي سپاريد، در حالي که شما کتاب (قرآن)را مي خوانيد».
3. کسي که ديگران را نصيحت مي نمايد، بايستي خوش اخلاق و بردبار و نرم خو باشد و با آرامي و مهرباني و دلسوزي ديگران را به خير و نيکي و پرهيز از شر و بدي فر خواند. و چنانچه در جريان اداي مسئوليت خود با برخورد تند و آزار ديگران مواجه شود، از کوره درنرود و راه شکيبايي و گذشت را در پيش گيرد. زيرا خداوند متعال مي فرمايد:
« وأمُر بالمعروف وانه عن المنکر، و اصبر علي ما اصابک انّ ذلک من عزم الامور » (لقمان: 17). "... به کار نيک دستور بده و از کار بد نهي کن و در برابر مشکلاتي که برايت پيش مي آيد، شکيبا باش، زيرا اين (نشانه)عزم (تو در مقابله با)امور مي باشد”.
4. براي اطلاع از کارهاي ناروايي که ديگران مرتکب مي شوند، نبايد از تجسس و کار گذاشتن ميگروفون و دوربين و گماشتن افراد خبر چين استفاده کرد. زيرا خداوند متعال دستور داده است که حريم زندگي و حرمت مردم به وسيله جاسوسي و خبر چيني شکسته نشود، و مي فرمايد:”خبر چيني و جاسوسي نکنيد”.  و پيامبر گرامي اسلام نيز مي فرمايد:”جاسوسي و خبر چيني ننماييد”.   و همچنين مي فرمايد:”هر کس عيب و نقص مسلماني را پوشيده نگاه دارد، خداوند عيب و گناهان او را دردنيا و آخرت مي پوشاند”. 
5. قبل از آنکه انسان اندرزگو ديگري را به کاري نيک فراخواند، به خوبي ارزش و ضرورت آن را برايش بيان کند، زيرا ممکن است آن را بخاطر ناآگاهي ترک نموده باشد. و همچنين لازم است ناروايي و عواقب کار زشت وناپسندي را که کسي انجام داده براي او با زباني ساده و قابل فهم توضيح داده شود. زيرا ممکن است که علت انجام دادن آن ناآگاهي او از حرام و ناروا بودن آن کار باشد. 
6. به گونه اي پسنديده، امر به معروف و نهي از منکر بنمايد، و هر گاه کسي که مسئوليت و واجبي را ترک نموده يا کار خلافي را مرتکب شده است به مسئوليت خود عمل ننموده، به صورتي که روان وقلب او را تحت تأثير قرار دهد او را نصيحت نمايد. و براي مثال:”موضوعاتي را که در راستاي تشويق و ترسانيدن انسان در شريعت آمده صادقانه و با خلوص نيت و در خلوت براي او بازگو نمايد. و چنانچه اين روش هم مؤثر واقع نشد وبي فايده بود، با درشتي و سختي با او سخن بگويد، و در صورتي که اين روش هم کارگر نيافتاد، - چنانچه گناه و انحراف واسباب انحراف ديگران را فراهم نمايد – لازم است، حکومت و مسئولين را در جريان موضوع قرار دهد.
7. چنانچه انسان نصيحت گر نتوانست عملا از کارهاي ناپسند ديگران جلو گيري کند واندرز و نصيحت کلامي هم کارگر نبود، واز طرف ديگر، اگر اقدام به امر به معروف و نهي از منکر مي نمود، جان و مال و آبروي او به صورتي غير قابل تحمل در معرض خطر قرار مي گرفت و توانايي صبر و تحمل آن را نداشت، به مخالفت و ناخوشايند دانستن قلبي و دروني اکتفاء نمايد،زيرا رسول خدا صلي الله عليه وسلم مي فرمايد:”هر يک از شما منکري را مشاهده نمود عملا آن را تغيير  دهد، و چنانچه نتوانست با کلام با آن به مخالفت بر خيزد و در غير اينصورت با قلب خود آن را ناپسند شمارد”. 
________________________________________

-------------------------------------------------------
فصل شانزدهم: ضرورت محبت اصحاب رسول خدا و احترام ائمه و پيشوايان ديني

انسان مسلمان بر اين باور است که محبت اصحاب و اهل البيت رسول خدا صلي الله عليه و سلم واجب و ضروري است و آنان بر ديگر مسلمانان فضيلت و برتري دارند. و خود آنها نيز براساس پيشگامي در مسلمان شدن و مجاهدات در راه ترويج آن داراي منزلتهاي متفاوتي مي باشند. 
گرامي ترين آنان خلفاي راشدين: ابوبکر،عمر، عثمان، و علي رضي الله عنهم اجمعين مي باشند، زبيربن عوام، سعد بن ابي وقاص، سعيدبن زيد، ابوعبيده عامربن جراح، عبدالرحمن بن عوف. و پس از آنان شرکت کنندگان در جنگ بدر و کساني ديگر قرار دارند که به آنها هم مانند عشرة مبشره مژده رفتن به بهشت داده شده است: مانند حضرت فاطمه زهراء رضي الله عنهم اجمعين و بعد از آنان اهل بيعة الرضوان که هزار و چهارصد نفر بودند، قرار دارند. 
همچنين انسان مسلمان اکرام و احترام پيشوايان مسلمان مانند: امامان دين و پيشگامان علم و دانش و قراء و فقهاء و محدثين و مفسرين تابعين و پس از تابعين رحمهم الله را بر خود واجب مي شمارد. 
به همان صورت احترام و پيروي از کارگزاران پاک و پرهيزکار و خدمتگزار حکومت اسلام و جهاد به همراهي آنان وخواندن نماز پشت سرشان را بر خود لازم و ضروري مي داند. به همين خاطر انسان مسلمان در ارتباط با آن بزرگواران خود را مکلف به مراعات آداب خاصي مي داند: 

اصحاب و اهل بيت 
1. به اين دليل که خداوند و پيامبر گرامي اسلام آنان را دوست مي دارند، انسان مسلمان هم محبتشان را بر خود لازم بشمارد. زيرا خداوند متعال در مورد آنان مي فرمايد: «محمدٌ رسول الله والذين معه اشدّاءُ علي الکفار رحماء بينهم تراهم رکعا سجداً يبتغون فضلاً من الله و رضوانا » (الفتح: 29).
“محمد فرستاده خداست و کساني که يار و همراه او هستند در رويارويي با کافران تند و با استقامت، و نسبت به يکديگر مهربان و دلسوزند، ايشان را مدام در حال رکوع و سجود (وفرمانبرداري خداوند)مي بيني. آنان همواره فضلي را از خداوند و رضايت او رامي طلبند". 
و پيامبر گرامي اسلام درمورد ياران خود مي فرمايد: 
“به اصحاب و ياران من ناسزا نگوييد، اگر هريک از شما به اندازه کوه احد طلا را در راه خدا هزينه نمايد، همچون مقدار اندکي از احسان ونيکي آنان نخواهد بود”.  
2. به برتري آنان بر ساير مسلمانان ايمان و يقين داشته باشد، زيرا خداوند متعال در مقام مدح آنان مي فرمايد: «والسابقون الاولون من المهاجرين والانصار و الذين اتبعوهم بإحسان رضي الله عنهم و رضوا عنه، و اعد لهم جنات تجري من تحتها الانهار خالدين فيها ابداً ذلک الفوز العظيم » (هود: 56)
“پيشگامان نخستين مهاجرين و انصار و کساني که روش آنان را در پيش گرفتند، خداوند از آنان خوشنود است و ايشان هم از خداوند خوشنودند، و خداوند براي آنان بهشت را آماده ساخته است، (بهشتي)که در زير (درختان و کاخهاي)آن رودخانه ها جاري است و براي هميشه در آنجا ماندگار خواهند شد، پيروزي ونجات بزرگ اين است”.
3. ابوبكر صديق را گرامي ترين اصحاب رسول خدا بشمارد و پس از او عمر و عثمان و علي رضي الله عنه داراي شأن و منزلت برتر بداند. زيرا ابن عمر رضي الله عنه مي فرمايد:”در زمان حيات رسول خدا صلي الله عليه وسلم، هنگامي که مي گفتيم: ابوبکر و عمر و عثمان و علي رسول خدا صلي الله عليه و سلم آن را مي شنبه مخالفتي با آن نمي فرمود”. 
4. از بدگويي آنان خود داري نمايد و در مورد مسايل اختلافي – که بسياري از آنها طبيعي و نشانهء رشد بينش و نگرش ديني آنها بوده است – سکوت نمايد، و چنانچه کسي در پي تحقيق و بررسي باشد بايد مسايل تاريخي را در چهار چوب زمان و مکان و واقعيت شخصيت آن بزرگان و شرايط داخلي و خارجي مسلمانان مورد توجه قرار دهد. 
5. لازم است بر اين باور باشد که حفظ حرمت همسران رسول خدا صلي الله عليه وسلم، لازم و ضروري است و آنان زناني پاک دامن و گرامي بوده اند، و ازميان آنان خديجه و عايشه دختر حضرت ابوبکر را برتر بداند. زيرا خداوند متعال در مورد همسران رسول خدا مي فرمايد: «النبي اولي بالمؤمنين من انفسهم و ازواجه امهاتهم » (الاحزاب: 6)
“پيامبر نسبت به خود مؤمنين به آنان اولويت بيشتري دارد (و اراده و امر او مقدم بر خواست آنان است)و همسران پيامبر مادران مؤمنان به حساب مي آيند”.
پيشوايان دين 
1. انسان مسلمان لازم است ائمه و پيشوايان دين را دوست داشته باشد، از خداوند برايشان طلب مغفرت بنمايد و به فضل و بزرگواريشان معترف باشد. زيرا آيه (و الذين اتبعوهم بإحسان)آنان را نيز شامل مي شود. و پيامبر گرامي مي فرمايد:  بهترين قرن قرني است که من در آن زندگي مي کنم و پس از آن قرنهايي که در پي هم مي آيند".   و تقريبا بيشتر قراء قرآن، راويان احاديث و مفسرين قرآن در همان سه قرني زندگي مي کرده اند که رسول خدا به نيکي از آنها ياد فرموده است. و کساني را که براي آنان طلب آمرزش مي نمايد مورد تمجيد قرار مي دهد که: «ربنا اغفر لنا و لإخواننا الذين سبقونا بالإيمان» (الحشر: 1). “پروردگارا ما و برادرانمان را کساني که در ايمان بر ما پيشي گرفته اند بيامرز". 
2. آنها رابه خير و نيکي يادآور شود، وسخن و رأي آنها را مورد استهزاء قرار ندهد،وبداند که آنان مجتهديني مخلص بوده که احترام آنها لازم است رعايت شود، و – در مسايل اعتقادي و فقه عبادات – رأيشان را بر رأي مجتهدين بعدي مقدم دارد،زيرا آنان شاهد امور و مسايلي بوده اند که ديگران آنها را درک و مشاهده ننموده اند، و پس از کلام خداوند و سنت پيامبر گرامي و اقوال اصحاب، رأي آنان را شايسته پذيرش و پيروي بداند. 
3. موضوعات ومسايلي فقهي و ديني را که ائمه اربعه:مالک،شافعي، احمد و ابوحنيفه تدوين نموده اند، برگرفته شده معرفت آنها از قرآن و سنت رسول خدا بداند،و آنان تنها شناخت خود را از آن دو اصل وبراساس قياس- چنانچه نص و ايماء واشاره اي در قرآن و سنت نمي يافتند – تدوين نموده اند.
4. بر اين باور باشد که پيروي از فقه وآراء هريک از ائمه بزرگوار جايز و رواست و چنانچه با نص صريح قرآن و سنت رسول خدا منافات نداشته باشد، عمل به آنها عمل به دين خداوند به شمار مي رود. زيرا کلام خداوند و پيامبر او بر کلام و رأي همه انسانها برتري دارد. زيرا خداوند متعال مي فرمايد:
«و ما کان لمؤمن و لا مومنةِ اذا قضي الله و رسوله امراَ ان يکون لهم الخيرةُ من امرهم» (الاحزاب: 36). “هيچ مرد و زن مؤمن در کاري که خداوند و پيامبرش در مورد آن حکم کرده باشند اختياري ندارند".
و پيامبر گرامي اسلام مي فرمايد:”سوگند به خداوندي که جان من در اختيار اوست، هيچيک از شما ايمان ندارد، مگر آنکه خواسته هاي او براساس رسالتي باشد که من آورده ام”.  
5. اين واقعيت را هم بايد بپذيريم که ائمه و پيشوايان بزرگوار اسلام انسانند و امکان دارد که در موضوعي و موردي بدون عمد حق را درنيابند وخاطر غفلت و سهو و نسيان يا عدم احاطه بر همه مسايل دچار اشتباه بشوند. به همين خاطر انسان مسلمان نبايد در مورد يک يک آراء آنان از خود تعصب نشان داده وآراءديگر ائمه را خطا و ناصواب بداند.بلکه مي تواند رأي هر يک را که بيشتر به صواب و صحت نزديک بود بپذيرد، ورأي آنان را چنانچه با قرآن و سنت رسول خدا منافات نداشته باشد، مردود نشمارد. 
6. در رابطه با پاره اي از مسايل فرعي ديني آنها را معذور بشمارد،و بر اين باور باشد که اختلافهاي موجودميان آنها براساس جهل و تعصب درمورد رأي خود نبوده است. بلکه به خاطر اين بوده که تعدادي از احاديث در اختيار امام مخالف رأي امام ديگر نبوده ياآنها را منسوخ مي شمرده ياحديثي ديگر را در تضاد با آن مي دانسته است. يا برداشت و معرفت او در ارتباط با آن احاديث با معرفت امام ديگر متفاوت بوده است. زيرا فهم و معرفت معني و مدلول الفاظ و حمل آنها بر آن شناخت و يژه روا و جايز مي باشد.
براي مثال امام شافعي رحمه الله از آيه « او لامستم النساء » اين برداشت را دارد که لمس بدن زن باعث نقض وضو مي شود. و از کلمهء”لامستم”لمس نمودن را فهميده است. و ديگر ائمه نگاه وبرداشت ديگري در مورد کلمهء”لامستم”دارند و آن را به مجامعه و عمل زناشويي معني مي کنند، و درنتيجه لمس نمودن را سبب نقص وضو نمي شمارند، اما به شرط قصد لذت بردن آن را باعث نقص وضو مي دانند.
ممکن است اين سؤال براي کساني پيش بيايد که، چرا امام شافعي براي موافقت با ديگر ائمه از رأي خود صرف نظر ننموده است، تا حد اقل اين اختلاف نظر برطرف بشود.
در پاسخ بايد گفت که: امام شافعي وقتي اين آيه قرآن را آنگونه مي فهمد ودر مورد آن ترديدي در دل ندارد، درست نيست که از رأي خود بخاطر موافقت با رأي امامي ديگر عدول نمايد، و درنتيجه معرفت خود را از قرآن بخاطر رأي امامي ديگر کنار بگذارد،زيرا اين کار درواقع کاري نادرست و غير عملي است.
اما در صورتي که نصي صريح و صحيح ازقرآن و سنت با برداشت وشناخت او منافات داشته باشد، لازم است که آن نص را بپذيرد، و معرفت خود را از آن لفظي که داراي دلالت صريح و صحيح نيست کنار بگذارد، زيرا اگر دلالت آن دلالتي قطعي مي بود صرفنظر از امامان بزرگوار مانند آنان، عامه مردم هم در موردشان دچار اختلاف نظر نمي شدند.
کارگزاران و مسئولين امور مسلمين 
1. انسان مسلمان بر اين باور است که پيروي از مسئولين پرهيزکار و عادل امور مسلمانان واجب مي باشد.زيرا خداوند متعال مي فرمايد:
«يا ايها الذين آمنوا اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولي الأمرِ منکم » (النساء:59)
"اي کساني که ايمان آورده ايد! خداوند و پيامبر و مسئولين اموري را که از خود شما هستند، اطاعت و فرمانبرداري کنيد”. و پيامبر گرامي اسلام مي فرمايد: “هر کس مرا فرمانبرداري کند، خداوند را فرمانبرداري نموده است، و کسي که مرا نافرماني نمايد، خداوند را نافرماني کرده و کسي که کارگزار مرا اطاعت کند از من اطاعت کرده و هر کس که کارگزار مرا نافرماني نمايد مرا نافرماني نموده است". اما هيچگاه در اموري که سبب گناه و نافرماني خداوند است از آنها اطاعت نمي نمايد، زيرا اطاعت از اوامر خداوند بر فرامين فرمانروايان مقدم است و برتري دارد. زيرا خداوند متعال مي فرمايد: «و لا يعصينَّک في معروف». “در امور روا نبايد تو رانافرماني نمايند”. و پيامبر گرامي اسلام مي فرمايد:”در نافرماني خالق نبايد از مخلوق فرمان برداري کرد".
2. قيام و اقدام بر عليه پيشوايان پرهيزکار و عدالت پيشه مسلمان را حرام و ناروا بشمارد، زيرا اين کار باعث شکسته شدن حرمت حکومت اسلامي و پيشوايي مسلمان گرديده و سبب ايجاد آشوب و تفرقه و تضعيف اجتماعي اقتصادي مسلمانان مي گردد. پيامبر گرامي اسلام مي فرمايد:”هرکس کار ناروايي را از کارگزاران مسلمان ديد، شکيبا باشد، زيرا هر کس يک وجب از سلطه آنان خارج شود، اگر بميرد مرگي جاهلي داشته است". و مي فرمايد:”هر کس به حاکميت (اهل ايمان)اهانت کند، خداوند او را خوار مي گرداند”. 
3. براي پيشبرد خير و اصلاح و گسترش ايمان و عدالت براي آنان دعا کند، زيرا  صلاح و خير و فساد و شر مردم مسلمان در گرو صلاح و فساد آنهاست.  و بدون آنکه به آنان توهين نمايد از اندرز و نصيحتشان کوتاهي ننمايد. زيرا پيامبر گرامي اسلام مي فرمايد:”دين همه اش نصيحت و ارشاد است”. گفتيم براي چه کسي؟ فرمود:”براي (رضايت)خداوند و (به وسيله)قرآن و اندرز پيشوايان مسلمان وعامه مردم”. 
4. هنگام مقابله با دشمنان اسلام از حکومت اسلامي و رهبران مسلمان پشتيباني نمايد و پشت سرشان نماز بگذارد، مگر آنکه گناهاني مانند: کفر و شرک و خيانت به مسلمانان و دست دوستي دادن به دشمنان دين راانجام داده باشند، زيرا رسول گرامي اسلام مي فرمايد”بشنويد و فرمانبردار باشيد مسئوليت آنان بر دوش خودشان و مسئوليت شما بر دوش خودتان قرار دارد". و عبادة بن صامت مي گويد: “بر اساس اطاعت و فرمانبرداري با پيامبر خدا بيعت نموديم. که در هنگام شادکامي و مشکلات و آساني و سختي او را فرمانبرداري کنيم، و با مسئولين امور درگير نشويم،و فرمود: مگر آنکه کفر آشکاري را که نزد خداوند براي شما حجت باشد، از آنان ببيند". 

-------------------------------------------------
منیع: برگرفته از وب 

Comments (0) Posted to مذهبی 05/23/2012 Edit

اندیشه اسلامی - بخش چهارم


فصل يازدهم: نعمت و عذاب قبر

انسان مسلمان به عذاب قبر و پرسشهاي دو ملايك باور دارد و بر اساس دلايل نقلي و عقلي زيرا آنها را حق و درست مي داند:

دلايل نقلي
1.خداوند متعال مي فرمايد:
(و لو تري اذ يتوفي الذين كفروا الملائكةُ يضربون وجوههم و أدبارهم و ذوقوا عذاب الحريق، ذالك بما قدمت ايديكم  و ان الله ليس بظلام للعبيد)” الأنفال” 50”
"( اي پيامبر!) اگر ببيني آنگاه كه فرشتگان جان كافران را مي گيرند و بر سر و صورت و پشت و روي آنان( از هر سو) مي زنند و (به ايشان مي گويند:) عذاب دردناك كردارهاي خود را بچيشيد! اين بخاطر كارهايي است كه پيش از اين مي كرده ايد و خداوند به بندگان هرگز كمترين ستمي را روانمي دارد".
همچنين مي فرمايد: (النار يعرضون عليها غدوا و عشيا و يوم تقوم الساعةُ أَدخلو آل فرعون اشد العذاب)” غافر” 46". " و آن آتش دوزخ است كه بامدادان و شامگاهان آنان به آن داخل مي شوند، (اين عذاب برزخ ايشان است) و اما روزي كه قيامت بر پا مي شود( خداوند به فرشتگان فرمان مي دهد) پيروان فرعون( و فرعونيان) را به شديدترين عذاب دچار سازيد”.
2.پيامبر اسلام  مي فرمايد: “هر گاه كسي را در درون قبرش قرار دهند و او را تنها بگذارند و بر گردند، او صداي پاي آنان را مي شنود، بعد از آن دو ملايك نزد او مي آيند و او را مي نشانند و خطاب به او مي گويند” تو در مورد محمد چي مي گفته اي( و چه باوري داشته اي؟) انسان مؤمن در جواب مي گويد: من گواهي داده و گواهي مي دهم كه او بنده خداوند و فرستاده اوست. سپس به او گفته مي شود: جايگاهت را در دوزخ  خداوند به جايگاهي بلند در بهشت تبديل نموده است و او هردوي آنها را مي بيند.
اما انسان منافق( وكافر) در پاسخ به آن پرسش مي گويد: نمي دانم هماني را مي گويم كه مردم ميگويند. به آنان گفته مي شود، نه  درك و معرفت داشته اي و نه از او پيروي كرده اي. و سپس با چكشهايي از آهن چنان بر او زده مي شود كه صداي فرياد او را جن و انس مي شنوند”. و رسول خدا در يكي از دعاهاي خود مي فرمايد: " پروردگارا از عذاب قبر و عذاب آتش و بلاهاي زندگي و مرگ و فتنه دجال به تو پناه مي برم”
3.ميليون ها نفر از علما و انديشمندان و مؤمنين امتهاي پيامبران پيشين و امت مسلمان به مسايل مربوط به عذاب و نعمت قبر ايمان داشته و باور دارند.

دلايل عقلي
1. لازمه ايمان به خداوند و ملايك و دنياي آخرت، ايمان به عذاب و يا نعمتهاي قبر و رويدادهاي آن است، زيرا همه آنان جزو ايمان به غيب مي باشند و كسي كه به برخي از آنها ايمان داشته باشد، لازم است به بقيه موارد آن نيز ايمان داشته باشد.
2. عقل و انديشه انسان هيچيك از مسايل مربوط به عذاب قبر يا نعمتهاي آن و سؤال دو ملايك را انكار نمي كند و آنها را محال نمي شمارد، بلكه بالعكس عقل و انديشه سالم آنها را تصديق مي كند.
3. گاهي انسان در حال خواب رؤياهاي خوشايندي را مي بيند و از آنها لذت مي برد، به گونه اي كه پس از بيدار شدن نگران مي شود و دلش مي خواهد كه آن رؤيا همچنان ادامه پيدا مي كرد.
گاهي هم رؤياها و كابوسها وحشتناكي را در خواب مشاهده مي نمايد و از آنها دچار اضطراب و وحشت مي گردد، و پس از بيدار شدن بسيار شادمان مي شود، و از كسي كه او را از آن خواب وحشتناك بيدار كرده بسيار سپاسگزاري مي نمايد. و هيچكس تأثير آن رؤياها را بر روان انسان نمي تواند انكار كند، در حالي كه در ظاهر انسان در حال رؤيا چيزي احساس نمي شود، پس چگونه مي توان عذاب و نعمتهاي قبر را انكار نمود؟

 ------------------------------------

فصل دوازدهم: ايمان به قدر و قضاء

 

انسان مسلمان به” قدر و قضاء” ( )حكمت و اراده خداوند ايمان دارد. و بر اين باور است كه هيچ چيزي در جهان هستي به وجود نمي آيد و هيچ پديده اي  - حتي كارهاي اختياري بندگان -  جز بر اساس علم و برنامه ريزي و تقدير خداوند روي نمي دهد. و او در فضاء و قدر و تصرف وتدبير خود بر اساس” عدالت و حكمت” عمل مي نمايد، و حكمتش تابعي است از اراده او. هر چه را او بخواهد به وجود مي آيد و هر چه را كه او اراده ننمايد به وجود نخاهد آمد، و هيچ تحول و تواني جز در راستاي خواست او كارساز نخواهد بود. براي اثبات موارد فوق مي توان به دلايل نقلي و عقلي زير استدلال نمود:

 

دلايل نقلي 

1. خداوند متعال مي فرمايد: (انا كل شيء خلقنا بقدر)” القمر: 49”. "به راستي ما همه چيز را به اندازه آفريدم”. و مي قرمايد: (وهل أصاب من مصيبة في الارض و لا في انفسكم الا في كتاب من قبل ان نبرأها، ان ذلك علي الله يسير)” الحديد:  22". " هيچ رخدادي در زمين”به وقوع نمي پيوندد، يا براي شما پيش نمي آيد، مگر آنكه پيش از آفرينش زمين و خود شما، در كتابي (ثبت و ضبط)شده است. و اين كار براي خدا آسان است”. همچنين مي فرمايد: (عنده مفاتيح الغيب لا يعلمها إلا هو و يعلم ما في البر و البحر و ما تسقط من ورقة الا يعلمها و لا حبة في الارض، و لا رطب و لا يابس الا في كتاب مبين)” الانعام: 59". "گنجينه هاي غيب و كليد آنها در دست خداست، و كسي بجز او از آنها آگاه نيست. و خداوند از آنچه در خشكي و درياست، آگاه است و هيچ برگي فرو نمي افتد مگر اينكه از آن خبردار است، و هيچ دانه اي در تاريكيهاي (درون)زمين و هيچ چيز تر و خشكي نيست كه فرو افتد، مگر اينكه (خدا از آن آگاه)و در لوح محفوظ ضبط و ثبت است”. 

2. پيامبر گرامي اسلام خطاب به ابن عباس مي فرمايد: "اي جوان! من كلماتي را به شما مي آموزم: خداوند را مدام در نظر داشته باش، تا از تو محافظت نمايد. خداوند را در هر حالي حاضر بدان تا او را فراروي خود ببيني، هر گاه نيازي داشتي آن را تنها با خداوند در ميان بگذار! و هر گاه به ياري محتاج بودي دست ياري به سوي اون دراز كن، و بدان اگر همه مردم باهم يكي شوند و بخواهند منفعتي را به تو برسانند، از عهده آن بر نخواهد آمد، مگر هماني را كه خداوند براي تو مقرر فرموده  است. و چنانچه همه آنان براي رسانيدن زياني به تو دست به يكي نمايند، بجز چيزي كه خداوند مقدر فرموده است، كاري از پيش نخواهند برد، قلمها كنار گذاشته شده و نوشته ها خشك شده اند”.  

همچنين رسول خدا در مورد ايمان مي فرمايد: "(ايمان آن است كه)به خداوند و ملائك و كتابها و پيامپران او و دنياي پس از مرگ و تقدير خير و شر باور داشته باشيد 

3. ميليونها نفر از مسلمانان اعم از علما و انديشمندان و صالحان به” قضاء و قدر” و حكمت و اراده خداوند ايمان دارند، و بر اين باورند كه خداوند پيشتر همه چيز را در مورد اشياء و پديده ها و رويدادها مي دانسته و بجز بر اساس اراده او چيزي در نظام هستي كه آفريده اوست، روي نمي دهد. و هر چه را او بخواهد خواهد بود، و هر چه را او نخواهد، روي نخواهد داد، و قلم اراده او همه تقديرها و برنامه ريزيها را تا روز آخر نوشته و در نظر گرفته است. 

دلايل عقلي 

1. عقل و انديشه بشري هيچيك از مسايل مربوط  به قضاء و قدر و اراده و حكمت و تربير خداوند را انكار ننموده و محال نمي شمارا.، بلكه برعكس آن عقل و انديشه سالم انسان بخاطر آثار و نمودهاي آنها در نظام آفرينش همه آنها را لازم و ضروري مي شمارد. 

2. لازمه ايمان به خداوند و قدرت و علم او، ايمان به قضاء و قدر و حكمت و اراده اوست. 

3. و قتي كه براي ساختن كاخ و منزلي ابتداء مهندسي معمار طرح آن را بر روي كاغذي ترسيم مي نمايد، و اندازه اطاقها و ديگر نيازهاي آن را دقيقا در نظر مي گيرد، و همه تداركات و مصالح آن  را آماده مي نمايد، و مدت زمان لازم را براي ساختنش در نظر مي گيرد، و سپس بناي آن را بر اساس طرح و نقشه و زمان بندي لازم آغاز مي نمايد، پس از پايان وقت در نظر گرفته شده، طرح و نقشه روي كاغذ دقيقا بدون كم و زياد بر روي زمين و در دنياي واقع به وجود مي آيد. 

پس چرا بايد انكار كرد كه خداوند هم طرح و برنامه آفرينش آفريده ها و پديده ها را تا آخرين لحظه هاي حيات بشري، پيشتر آماده كرده است، و با توجه به علم فراگير و بي پايان و حكمت و اراده و توانائيش همه آن پديده ها و آفريده ها درست با كميت و كيفيت در نظر گرفته شده در زمان و مكان مشخص واقيعت پيدا نمايند؟! 

------------------------------------

فصل سيزدهم: توحيد در عبادت و فرمانبرداري

 

انسان مسلمان به” الوهيت” و فرمانروايي و فريادرسي فرا گير و” ربوبيت” و پروردگاري خداوند براي همه پيشينيان و آيندگان ايمان دارد. بدين معني كه: هيچ” معبود” و فرمانروا و” مستعان” و فريادرسي و آفريدگاري بجز او معني و مشروعيت ندارد. و بر همين اساس او را به همه عبادتها و  فرمانبرداريها كه خداوند انسان را به آنها فراخوانده اختصاص مي دهد. و هيچگاه پا را از راه بندگي او بيرون نمي گذارد. 

هر گاه چيزي را نياز داشته باشد، آن را تنها از او مي خواهد، و هر گاه به كمكي احتياج داشته باشد، دست ياري را فقط به طرف او دراز مي نمايد. و هرگاه” نذري” بنمايد و چيزي را بر خود لازم بگرداند، آن را تنها در راستاي راه او انجام مي دهد، همه كردارهاي پيدا و پنهانش را مانند: بيم و اميد، گرايش و محبت، بزرگداشت و توكل، ونماز و زكات و حج و جهادش را نها در راستاي رضايت او انجام داده و به او اختصاص مي دهد. اين امور براساس دلايل نقلي و عقلي زير استوار مي باشد: 

 

دلايل نقلي 

1. خداوند خود به توحيد و يكتا پرستي فرمان مي دهد و مي فرمايد: 

 (يا ايها الناس اعبدوا ربكم الذي خلقكم والذين من قبلكم لعلكم تتقون، الذي جعل لكم الأرض فراشا و السماء بناءً و أنزل من السماء ماءُ فأخرج به من الثمرات رزقا لكم، فلا تجعلوا لله انداداً و انتم تعلمون)” البقره:21_22".

"اي مردم خداي خود را پرستش نماييد، آنكه شما و كساني را كه پيش از شما بوده اند آفريده است، تا (خود را پاك سازيد و)راه پرهيزكاري را در پيش گيريد. 

خداوند شما كسي است كه زمين را براي شما بگسترانيد، (و آن را در خور اقامت و سكونت كرد)و آسمان را بسان كاخي بيافريد و از آسان آبي را فروفرستاد و باآن انواع (گياهان و درختان و)ثمرات را به وجود آورد، تا روزي شما گرداند. پس شركا و همانندهايي را براي خدا قرار ندهيد. در حالي كه شما (از روي فطرت)من داند (كه درست نيست)”. 

و مي فرمايد: 

 (لا اله الا أنا فاعبدوني)” طه:14” 

"هيچ فرمانروا و فريادرسي بجز من مشروعيت ندارد، پس تنها مرا فرمانبرداري و عبادت كنيد”. 

2. خداوند متعال در مورد توحيد و يكتا پرستي در تاريخ مي فرمايد: 

 (و لقد بعثنا في كل اُمة رسولا اًن اعبدا الله واجتنبوا الطاغوت)” النحل: 36” 

"براستي در ميان هر ملتي پيامبري را فرستاديم (كه به آنان بگويد:)تنها خداوند را اطاعت و فرمانبرداري كنيد و ازطاغوتها و گردنكشان دوري نماييد”. 

همچنين مي فرمايد:

(و ما ارسلنا من قبلك من رسول الا نوحي اليه: انه لا اله الا انا فاعبدون)” الانبياء:25" 

"هيچ پيامبري را پيش از تو نفرستاده ايم مگر آنكه به او وحي نموده ايم كه (الان نمايد)هيچ معبود و مستعاني بجز من مشروعيت ندارد”. 

و مي فرمايد: 

 (اياك نعبد و اياك نستعين).

" (پروردگارا)تنها تو را عبادت و اطاعت مي نماييم و تنها از تو درخواست كمك مي كنيم”. 

3.پيامبر (ص)هنگامي كه معاذ بن جبل را به نجف فرستاد خطاب به او فرمود: 

" اولين چيزي كه مردم را به آن دعوت مي نمايي آن باشد كه توحيد و يكتا پرستي خداوند را مراعات نمايند”.  

و خطاب به ابن عباس فرموده است:

"...هر گاه چيزي را نياز داشتي تنها آن را از او بخواه و هر گاه به ياري احتياج داشتي تنها از او درخواست ياري كن”.  

و هنگامي كه عده اي از مسلمانان از آزارهاي يكي از منافقين به ستوه آمدن، گفتند: برويم به رسول خدا (ص)پناه ببريم و استغاثه بنماييم، در پاسخ آنان رسول خدا فرمود: 

" به هيچوجه به من پناه برده نمي شود، بلكه اين تنها خداوند است كه به او پناه برده مي شود و مورد استغاثه قرار مي گيرد”.  

و زماني عدي بن حاتم - كه پيشتر مسيحي بود  - اين آيه راشنيد كه مي فرمايد:

 (اتخذوا احبارهم و رهبانهم ارباباً من دون الله)

"(اهل كتاب)پيشوايان مذهبي خود را به جاي خدا به پروردگار و اربابي پذيرفته بودند”. خطاب به رسول خدا گفت: ما آنان را عبادت نمي كرديم. رسول خدا فرمود: 

"مگر اينگونه نبود كه اگر آنان چيزي را كه خداوند حرام كرده بود، حلال مي نمودند و آنچه را خداوند حلال گردانيده بود، حرام مي كردند، و شما هم از آنان پيروي مي كرديد؟ عدي گفت: بله، ما آنگونه عمل مي كرديم. رسول خدا فرمود: همين كار شما عبادت براي آنان بوده است”. 

دلايل عقلي 

1. اينكه مرگ و زندگي آفريدن و روزي دادن و تصرف و تدبير نظام هستي تنها كار خداوند است، لازمه اش آن است كه تنها از قوانين و شريعت او فرمانبرداري و پيروي بشود. 

2. همه موجودات آفريده و بارآمده دانش و اراده و اداره او هستند و هيچيك از آنها شأن و شايستگي خداوندي و الوهيت را ندارند. 

3. اينكه اشخاص و اشياء  “ جز از طريق اسباب وقوانين خداوند” نمي توانند به فرياد فريادرسان بشتابند، و دعا و درخواست آنان را اجابت كنند، و توانايي پناه دادن پناه آورندگان را ندارند، نشانه آن است كه دعا و درخواست و نذر و توكل براي آنان باطل و نادرست مي باشد.

----------------------------

منیع: برگرفته از وب 

 

 

Comments (0) Posted to مذهبی 05/21/2012 Edit

اندیشه اسلامی - بخش سوم


فصل هشتم: ايمان به پيامبران

 انسان مسلمان به اين موضوع ايمان و يقين دارد و كه خداوند از ميان بندگان خود پيامبراني را بر گزنده و قوانين و راه و رسم خود را براي ابلاغ شدن به مردم و اتمام حجت بر آنان، به آن پيامبران وحي نموده است. به همراه آنان نشانه هاي آشكاري را فروفرستاده و به وسيله معجزه از ايشان پشتيباني نموده است كه اولين آنا ن حضرت نوح و آخرينشان حضرت محمد - صلي الله عليه وسلم- مي باشد.  آن پيامبران هر چند انسان بوده و بسياري از امور بشري آنها را نيز شامل مي گرديده و براي مثال: غذا و نوشيدني مي خوردند، بيمار گرديده و بهبودي مي يافتند، گاهي چيزهايي را فراموش و گاهي اموري را بخاطر مي آوردند و قانون زندگي و مرگ آنان رانيز در بر مي گرفت، اما در عين حال كاملترين و گرامي ترين بندگان خداوند بودند، و ايمان هيچكس بجز به وسيله ايمان به آنان كامل نمي گردد، و براي اثبات اين امور به دلايل نقلي و عقلي زير توجه فرماييد.  

دلايل نقلي:
 
1. خداوند خود در مورد بثت و رسالت پيامبران مي فرمايد: « و لقد بعثنا علي كل اُمّةٍ رَسُولاً انِ اعبدوا الله و اجتنبوا الطاغوت» ( النحل: 36)  " ما به ميان هر ملتي پيامبري را فرستاده ايم ( و محتواي دعوت پيامبران اين بوده است ) كه خداوند راپرستش و فرمانبرداري كنيد و از طاغوت ( شيطان و پستان و ستمگران و... ) دوري نماييد".  و مي فرمايد:  « انّا او حينااليك كَما اوحَينا الي نوحٍ و النَّبيينَ من بعده و اوحيناالي اِبراهيم و اسماعيلَ و اسحاقَ و يعقوب و الأسباطِ و عيسي و ايُّوب و يونُسَ و هارون و سُليمانَ و آتينا داؤدَ زبُوراً، و رُسُلاً قد قصصنا عليك مِن قبلُ و رُسُلاً لم نقصصهم عليك و كلم الله موسي تكليما. رسلاً مبشرين و منذرين لئلا يكون للناس علي الله حجة بعد الرسل و كان الله عزيزاً حكيما)” النساء: 163”. " ( اي پيامبر ) ما به تو ( قرآن و شريعت را ) وحي نموديم و همانگونه كه پيش از تو به نوح و پيامبران بعد از او وحي كرديم و ( همانگونه كه ) به ابراهيم و اسحاق و يعقوب و نوادگان ( او ) و عيسي و ايوب و يونس و هارون و سليمان وحي نموديم و زبور را به داؤد داديم. ما پيامبراني را فرستاده ايم تا ( مؤمنان را ) مژده رسان و ( كافران را به عقاب ) بيم دهنده باشند. و بعد از آمدن پيغمبران حجت و دليلي بر خداوند براي مردمان باقي نماند و خدا چيره و كارهايش به جا و به موقع است”.  
2. حضرت محمد- صلي الله عليه و سلم- راجع به خود و ديگر پيامبران مي فرمايد:  " پيامبران 120 هزار نفرند كه 311 نفر از آنها داراي رسالت بوده اند".  و مي فرمايد:
" پيامبري را بر ديگر پيامبران برتري ندهيد”.
و در مورد ماجراي” اسراء” كه از رسول خدا نقل مي نمايند: همه پيامبران را در بيت المقدس ملاقات فرموده و در اقامه نماز امام آنها گرديده و همچنين در آسمانها يحيي، عيسي و يوسف و ادريس و موسي و ابراهيم را ديده و از مشاهدات خود سخن گفته است.
3. ايمان و يقين ميليونها نفر از مسلمانان و اهل كتاب اعم از يهود و مسيحيان به پيامبرا ن خداوند و كمال و برتري و برگزيدگي آنان گواهي محكم بر وجود و رسالت پيامبران است.

دلايل عقلي:
1. لازمه پروردگاري و رحمت خداوند آن است كه براي آنكه مردم او را بشناسند، و راه رشد و كمال مورد نظرش را در پيش گيرند، و به سعادت و سر بلندي دنيا و آخرت برسند، پيامبراني را همراه با پيامهايي به ميان مردم بفرستد.
2 . اينكه خداوند آفريده ها را براي عبادت و در پيش گرفتن راه و رسم مورد نظر خود آفريده است و مي فرمايد:  « و ما خَلَقتُ الجِنَّ و الإنسَ الا ليعبُدونِ » -( الذاريات: 56)  " جن و انسان را جز براي عبادت و فرمانبرداريم نيافريده ام”.
به همين خاطر فرستادن پيامبراني براي آنكه به مردم بياموزند كه چگونه خداوند را عبادت و فرمانبرداري نمايند، كاري لازم و ضروري است.
3. اينكه پاداش و عذاب دست آورد طبيعي اطاعت و معصيت هستند، و اطاعت و معصيت به پاكي و ناپاكي نفس انسان ارتباط دارد، موضوعي است كه آمدن پيامبران را لازم و سرنوشت سازمي نمايد. براي آنكه در روز قيامت مردم ادعا نكنند كه :خداوندا ما نمي دانستيم چگونه تو را عبادت و فرمانبرداري نماييم، و نمي دانستيم گناه و معصيت چه هستند تا از آنها دوري كنيم. و در مورد سختي اين روز فكر نمي كرديم، خداوندا ما را دچار عذاب مگردان ! و در اين صورت آنان براي خود حجت و دلايلي را در اختيار مي داشتند. همين موضوع زمينه ساز بعثت پيامبران و راهنماييهاي خداوند مي باشد. خداوند متعال مي فرمايد:
« رُسُلاّ مُبَشِّرينَ و منذرين لئلا يكون للنّاس علي اللهِ حُجَّةٌ بعد الرُّسُلِ و كان الله عزيزاً حكيماً »( النساء: 165)  " پيامبراني كه براي ( اهل ايمان ) بشارت دهنده و ( براي اهل كفر ) بيم دهنده اند، تا پس از آمدن پيامبران براي مردم نزد خداوند حجت و بهانه اي باقي نماند، و خداوند چيره است و كارهايش بجا و به موقع مي باشد”.

 -------------------------------

فصل نهم: ايمان به رسالت حضرت محمد (ص)

انسان مسلمان ايمان و يقين دارد كه حضرت محمد بن عبدالله بن عبدالطلب كه از نسل اسماعيل بن ابراهيم است، بنده خداوند وفرستاده‌ او به ميان همه مردم اعم از سياه و سپيد و سرخ و زرد است. و به وسيله رسالت خود به نبوت ورسالت پيامبران پيشين پايان بخشيده و پس از او پيامبري نخواهد آمد. همچنين ايمان دارد كه خداوند به وسيله معجزاتي او را پشتيباني نموده و بر ساير پيامبران برتري بخشيده است و امت او را هم بر ديگر امت ها برتري داده است. محبت و اطاعت و پيروي از او را واجب گردانيده و به او ويژه گيهايي را عطا فرموده كه ديگران از آن بي بهره اند، براي اين باورها دلايل نقلي و عقلي زير وجود دارند:

دلايل نقلي:
1- در مورد آمدن وحي خداوند و ملايك او شهادت مي دهند خداوند متعال مي فرمايد: ( لكن الله يشهد بما انزل إليك أنزله بعلمه و الملائكة يشهدون وكفي بالله شهيدا ) النساء: 166 )
" هر چند كافران رسالت تو را انكار مي نمايند ) لكن خداوند بر آنچه ( قرآن ) بر تو نازل نموده گواهي مي دهد، اين خداوند است كه آنرا بر مقتضاي دانش خويش نازل كرده و فرشتگان نيز گواهي مي دهند، اما كافي است كه خداوند گواه باشد”.
2- خداوند در مورد عموميت، و خاتميت رسالت حضرت محمد صلي الله عليه وسلم و وجوب اطاعت و محبت او مي فرمايد:
( يا ايها الناس قد جاء كم الرسول بالحق من ربكم فآمنوا به ) النساء: 170
اي مردم براستي حق و درستي فرستاده اي از طرف پروردگارتان به ميان شما آمده است، پس به او ايمان بياوريد”.
و مي فرمايد: (هو الذي بعث في الأمين رسولا منهم يتلوا عليهم آياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة و ان كانوامن قبل لفي ضلال مبين ) الجمعه: 2. "خداوند كسي است كه از ميان بيسوادان پيامبري را برانگيخت و او را به ميانشان فرستاد،تا آيات خداوند را برايشان بخواند و آنان را پاك گرداند، و او بديشان كتاب ( قرآن ) و حكمت ( سنت ) را مي آموزد. آنان پيش از آن در گمراهي آشكار قرار داشتند”.
3- رسول خدا صلي الله عليه و سلم در مورد ختم نبوت به رسالت ايشان و وجوب فرمانبرداري و عموميت آن مي فرمايد: " من بنده خداوند و آخرين پيامبر او هستم...". . و مي فرمايد: " مثال من و پيامبران قبل از من اينگونه است كه، كسي منزلي را به بهترين صورت بسازد، و تنها يك جاي آن را تكميل ننموده باشد، وقتي كه مردم آن منزل را مي بينند و از زيبايي آن در شگفت مي شوند، مي گويند: كاش اين كمبود را نمي داشت ! رسالت من آن كمبودي را در ساختمان رسالت پيامبران تكميل مي گرداند”. و مي فرمايد: "سوگند به كسي كه جان من در اختيار اوست، هيچكس از شما ايمان ندارد مگر آنكه مرا از فرزند و پدر و مادر و همه مردم بيشتر دوست نداشته باشد”. و همچنين مي فرمايد: " برتري من بر ديگر پيامبران بخاطر شش موضوع است، قرآن كه همه سخنها را در بردارد به من داده شده، بر ترس چيره شده ام، غنيمت ها بر ما حلال است، همه زمين براي ما پاك و عبادتگاه مي باشد،من براي هدايت همه مردم آمده ام، و پيامبري به وسيله من پايان يافته است”. 
4- تورات و انجيل بعثت، رسالت و نبوت او را گواهي نموده و موسي و عيسي آمدن او را بشارت داده اند. خداوند متعال كلام حضرت عيسي را در اين مورد بيان مي فرمايد كه: "و اذ قال عيسي بن مريم يا بني اسرائيل اني رسول الله اليكم مصدقا لما بين يدي من التورا‌ة و مبشرا برسول يأتي من بعدي اسمه احمد” ( الصف: 6 ). " و خاطرنشان ساز زماني را كه عيسي پسر مريم گفت: اي بني اسراييل ! من فرستاده خدا به ميان شما هستم، و توراتي را كه پيش از من آمده است،تصديق مي نمايم، و به پيغمبري كه بعد از من مي آيد و نام او محمد است مژده مي دهم”. و همچنين مي فرمايد: (الذين يتبعون الرسول النبي الامي الذي يجدونه مكتوبا عندهم في التواراة والانجيل، يامرهم بالمعروف و ينهاهم عن المنكر و يحل لهم الطيبات و يحرم عليهم الخبائث). (الاعراف: 157). "كساني كه از فرستاده و پيامبر امي خداوند پيروي مي كنند، پيامبري كه ( نام او ) را در تورات و انجيل مي يابند، او آنان را به كار نيك دستور مي دهد و از كار زشت باز مي دارد. پاكيزه ها را برايشان حلال و ناپاكيها را بر آنان حرام مي سازد”.
و در تورات آمده است:" پيامبري را از برادران خودشان به ميان آنها خواهم فرستاد، و كلامم را بر زبان او جاري خواهم نمود، و در مورد هر چيزي كه به اوفرمان داده ام با آنان سخن خواهد گفت: و هر كس از كلامي كه به نام من مي گويد پيروي ننمايد، من خود از او انتقام خواهم گرفت”.
اين مژده كه در مورد نبوت حضرت محمد و رسالت او وجوب پيروي از هدايتش، در تورات به يقين آمده است، حجت ودليلي است كه مردم يهود هيچ پاسخي در برابر آن ندارند، و تأويل و انكار آن سودي را در برنخواهد داشت. زيرا اينكه خداوند مي فرمايد:” پيامبري را به ميان آنان خواهم فرستاد”. شهادتي آشكار و يقيني بر نبوت و رسالت حضرت محمد صلي الله عليه وسلم است، زيرا در اينجا مخاطب خداوند، حضرت موسي است كه خود پيامبر و فرستاده خداوند مي باشد، و كسي هم كه همانند اوست در واقع پيامبر خداوند خواهد بود.

 دلايل عقلي

1- وقتي كه خداوند بيشتر پيامبراني را مبعوث فرموده چه مانعي وجود دارد كه حضرت محمد را نيز براي هدايت بشريت مبعوث فرمايد؟ وقتي كه از نظر عقل و شريعت مانعي وجود ندارد، چه ضرورتي دارد كه رسالت او براي همه بشريت انكار شود.
2- شرايط و اوضاع و احوالي كه رسول خدا در آن مبعوث گرديد شرايط و اوضاعي بود كه آمدن پيام و رسالتي آسماني را براي هدايت بشريت و معرفت خداوند ضروري مي نمود.
3- گسترش سريع اسلام در همه نقاط جهان و روي آوردن آزادانه مردم و ترجيح آن بر ساير اديان خود دليلي ديگر بر صداقت نبوت حضرت محمد است.
4- صحبت و درستي اصول و ارزشها و انديشه ها و قوانيني كه اسلام آورده است و ظهور نتايج مثبت و سازنده آنها، گواهي گرانقدر بر آن است كه اسلام برنامه خداوند و پيام آور آن حضرت محمد است.
5- روي دادن معجزات و اموري بر خلاف عادت كه عقل بشري تحقق آنها را از طرف غير پيامبران محال مي شمارد، كه تعدادي از آنها در احاديث شبه متواتر ثابت شده اند، و بجز سبك مغزان هيچكس آنها را انكار نمي كند. اشاره مي نماييم:
1- دو نيم شدن ماه كه احاديث آن در صحيحين آمده است. موضوع به اين صورت بود كه وليد بن مغيره و عده اي ديگر از سران مشركين از رسول خدا صلي الله عليه وسلم خواستند براي اثبات نبوت و رسالت خود كاري خارق العاده را انجام بدهد. در اينحالت ماه دو نيم گرديد و نيمي از آن بر روي كوه و نيمي ديگر بر پهنه آسمان ديده مي شد و رسول خدا فرمود، اين دو نيم شدن ماه را شما شهادت دهيد ! برخي گفتند: نيمي از ماه را درميان دره كوه ابوقبيس مشاهده نموديم. و مردم قريش بعدها به هنگام رفتن به تجارت از مردم ديگر مناطق در مورد آن واقعه سؤال كردند كه آيا دو نيم شدن ماه را ديده اند، آنان درست هماني را كه مردم مكه ديده بودند بازگو نموند. و اين آيه از قرآن در اين رابطه نازل گرديده است كه مي فرمايد:
( اقتربت الساعة و انشق القمر و ان يروا كل آية يعرضو و يقولوا سحر مستمر و كذبوا و اتبعوا اهواءهم). (القمر: 1 – 3 ). " قيامت نزديك مي شود، و ماه دو نيم گرديد. ( مشركان ) هر چند معجزه و نشانه مهمي را هم ببينند از آن روي گردان مي شوند، و مي گويند جادوي گذرا و ناپايدار است، و آن را دروغ مي پندارند، و به دنبال كششهاي نارواي نفساني خويش مي رفتند”.
2- در روز جنگ احد چشم قتاده از حدقه بيرون آمد، رسول خدا صلي الله عليه وسلم آن را در جاي خود نهاد، و خوب و سالم گرديد.
3- در غزوه خيبر چشمان حضرت علي رضي الله عليه عنه دچار درد شديد گرديد و رسول خدا صلي الله عليه و سلم، در چشمان او فوت كرد و چنان خوب شدند كه انگار هيچگونه ناراحتي نداشته اند.
4- پاي ابن الحكم در روز بدر شكست و رسول خدا دست خود را بر روي آن كشيد و درهمان لحظات پاي او شفا يافت وتا آخر عمر هيچگاه او را آزار نداد.
5- رسول خدا صلي الله عليه و سلم از خداوند خواست كه بنيان حكومت كسري را بركند كه خداوند دعاي او را مستجاب فرمود.
6- ايشان از خداوند خواستند كه ابن عباس آگاه ترين مسلمان از دين باشد، كه عملا ابن عباس يكي از پيشگامان دانش در دين بود.
7- معجزه اسراء و معراج يكي از مهمترين معجزات رسول خدا مي باشد، زيرا ايشان بر اساس خواست خداوند شبانه از مسجد الحرام در مكه به مسجد الاقصي در بيت المقدس و از آنجا به آسمانها رفته و وقتي به منزل بازگشند بستر ايشان هنوز سرد نگرديده بود.
8- مهمترين و ماندگارترين معجزه رسول خدا صلي الله عليه وسلم قرآن است. قرآني كه تاريخ و سنتهاي حاكم گذشتگان و آيندگان در آن وجود دارد، براي بشريت حاكم و قاضي و راهنما و نور است. معجزه بزرگ و جاويداني است كه در گسترهء زمانها همچنان تراوت خود را حفظ خواهد كرد، و همچنان گواهي گرانقدر بر درستي نبوت رسول خدا صلي الله عليه وسلم بوده، و حجت وبرهان براي همه آيندگان خواهد بود.

 ----------------------------------

فصل دهم: ايمان به دنياي پس مرگ

انسان مسلمان به اين حقيقت ايمان دارد كه زندگي دنيا بالاخره روزي به پايان خواهد رسيد، و پس از آن روز خورشيد زندگي از افق آسمان طلوع نخواهد كرد، و به دنبال آن نوعي ديگذ از زندگي آغاز خواهد گرديد و چرخهاي دنيايي ديگر به دوران خواهد افتاد. سپس خداوند همه آفريده را بر خواهد انگيخت و همه را گرد هم خواهد آورد، تا انسانهاي پاك سيرت را به بهشت برده و آدمهاي زشت كردار را به دوزخ و عذاب ذلت بار گرفتار گرداند.
و پيش از پايان يافتن زندگي در اين جهانخداوند نشانه ها و پديده هايي را پديد خواهد آورد، و پس از آن در شيپوري كه همه زندگان را نابود مي نمايد، دميده خواهد شد، و بعد از آن در شيپور بيدارباش و بخشيدن جان به همه جانداران دميده مي شود. و در پي آن پرونده هاي نوع زندگي انسانها به دست راست يا چپ آنان داده خواهد شد و محكمه و ميزان خداوند برپا خواهد گرديد و به دنبال آن مهمترين و حساسترين صحنه دادگاه آخرت به نمايش در خواهد آمد و در ضمن آن بهشتيان در بهشت و دوزخيان در دوزخ جاي خواهند گرفت. و براي اثبات اين باورها به دلايل نقلي و عقلي زير مي توان استدلال نمود:

دلايل نقلي:
1. خداوند متعال مي فرمايد: « كُلُ مَن عليها فانٍ و يبقي وَجهُ رَبِّكَ ذُوالجلالِ و الكرامِ » ( الرَّحمن: 25- 26 ) (همه آناني كه بر روي (زمين) قرار دارند، فاني و ناپايدارند، و تنها ذات ذوالجلال و گرامي پروردگار ماندگار خواهد ماند). و مي فرمايد: « و ما جعلنا لِبَشَرٍ مِنْ قبلك الخُلدُ اَفَئِنْ مِتَّ فهم الخالدون ؟ كُلُّ نفسٍ ذائِقَةُ الموت، و نبلُوكُم بالشرِّ و الخير فتْنةً و الينا ترجعون » ( الا نبياء: 35) «ما براي هيچ انساني پيش از تو زندگي جاويدان را قرار نداديم مگر قرار است تو بميري و آنان جاويدان بمانند؟ هر كس مزه مرگ را مي چشد ما شما را با سود و زيان و بديها و خوبيها كاملا مي آزماييم، و سر انجام به سوي ما برگردانده مي شويد». و مي فرمايد: «و نفخ في الصُّورِ فصعِقَ مَن في السَّماواتِ و مَنْ في الارضِ الا مَنْ شاءَ اللهُ، ثم نُفِخَ فيهِ اُخري فاذاهُمْ قيامٌ ينظُرون، و اشرَقَتِ الارض بِنُورِ رَبِّها و وُضِعَ الكتاب و جِيءَ بالنَّبيَّينَ و الشُّهداءِ و قُضِيَ بينهم بالحقِ و هم لا يُظْلَمُون وَ وُفِيَت كُلُّ نفس ما عملت و هو اعلم بما يَفعلون » ( الزمر :68 _ 70) « در صور دميده خواهد شد و تمامي كساني كه در آسمانها و زمين هستند مي ميرند، مگر كساني كه خدا بخواهد. سپس بار ديگر در آن دميده مي شود، بناگاه همگي ( جان مي گيرند و ) به پا مي خيزند و نگاه مي كنند، و زمين (محشر و عرصه قيامت) بانور خداوندگارش روشن مي گردد. و كتاب (و نامه اعمال به دست صاحبان آن) داده مي شود و پيغمبران و شاهدان آورده ميشوند و راست و درست برميان مردم داوري ميشود و به هيچوجه به آنان ستم نمي شود، و به طور كامل و شايسته پاداش هر كاري كه انسان كرده است، داده مي شود، و او بهتر مي داند كه آنان چه كارهايي را انجام مي داده اند ». و همچنين مي فرمايد: (فإذا نفخ في الصور نفخة واحدة و حملت الارض و الجبال فدكتا دكة واحدة، فيومئذٍ وقعت الواقعة وانشقت السماء فهي يومئذٍ واهية والملك علي ارجائها و يحمل عرش ربك فوقهم يومئذٍ ثمانيه، يو مئذ تعرضون لا تخفي منكم خافيةُ، فأما من اوتي كتابه بيمينه فيقول هاءُم اقرءوا كتابيه، اني ظننت اني ملاق حسابيه فهو في عيشة راضية، في جنة عاليه قطوفها دانيه، كلوا واشربوا هنيئاً بما اسلفتم في الأيام الخاليه، و اما من أوتي كتابه بشماله فيقول: يا ليتني لم اوت كتابيه و لم ادر ما حسابيه، يا ليتها كانت القاضيه، ما اغني عني ماليه هلك عني سلطانيه، خذوه فغلوه، ثم الجحيم صلوهُ، ثم في سلسة ذرعها سبعون ذراعا فاسلكوه، انه كان لا يؤمن بالله العظيم و لا يحض علي طعام المسكين). (الحاقه: 13 – 34). “ هنگامي كه يك بار در صور دميده مي شود، و زمين و كوهها از جا كنده مي شوند، و به يكباره درهم كوبيده و متلاشي مي گردند. بدان هنگام است كه آن واقعه ( بزرگ قيامت ) رخ مي دهد و آسمان از هم مي شكافد، و پراكنده مي شود، و در آن روز سست و نا استوار مي گردد. و فرشتگان در اطراف و كناره هاي آسمان (جديد آن روز ) قرار مي گيرند، و در آن روز هشت فرشته عرش پروردگارت را بر فراز سر خود بر مي دارند ( و از طرف خداوند مأموريت اداره امور آن شرايط بر عهده مي گيرند ) در آن روز نموده و آشكار مي شويد و هيچ چيز از كارهاي نهانتان مخفي و پوشيده نمي ماند، و اما هر كس كه نامه اعمال او به دست راستش داده شود، (فرياد شادي سر مي دهد ) مي گويد: (اي محشريان !بياييد ) نامه اعمال مرا بگيريد و بخوانيد ! آخر من مي دانستم كه (رستاخيزي در كار است و ) من با حساب و كتاب خود روبرو خواهم شد. سپس او در زندگي رضايت بخشي خواهد بود و در ميان باغ والاي بهشت جايگزين خواهد شد. و ميوه هاي آن در دسترس اوست. و در برابر كارهايي كه در روزگاران گذشته ( دنيا) انجام مي داده ايد، بخوريد و بياشاميد، و گوارايتان باد! و اما كسي كه نامه اعمال او به دست چپش داده شود، مي گويد: اي كاش هرگز نامه اعمالم به من داده نمي شد ! و هر گز نمي دانستم كه حساب من چيست ؟! اي كاش پايان بخش زندگي من همان مرگم مي بود ( و زندگي ديگري در كار نمي بود ) دارييم سودي به من نبخشيد و به درد من نخورد، قدرتم از دستم رفت ( و خداوند به قرشتگان نگهبان دوزخ مي گويد: ) او را بگيريد و په غل و زنجير بكشيد. سپس او را به دوزخ بيندازيد و بعد از آن با زنجير هفتاد ذرعي او را در بند كشيد، زيرا او به خداوند بزرگ ايمان نمي آورد مردم را به دادن خوراك به بينوا تشويق نمي كرد”.
2. و پيامبر گرامي اسلام مي فرمايد:
در روز قيامت به هيچكس اجازه نمي دهند پا را جلو پا بگذارد تا اينكه در مورد چهار چيز از او پرسش نمايند: از عمر او كه چگونه آن را به پايان برده است، و از دانشش كه تا چه اندازه به آن عمل كرده است، و از دارائي او كه آن را از كجا بدست آورده و چگونه بكار گرفته است.. و از بدن و چشمش كه در چه كارهايي آن را بكار گرفته است “. 
و رسول خدا ”صلي الله عليه وسلم" خطاب به حضرت عايشه رضي الله عنها كه به هنگام ياد آوري دوزخ گريان گرديد، فرمود” چرا گريه مي كني ؟”
حضرت عايشه فرمود: به ياد عذاب دوزخ افتادم و گريه ام گرفت، اي سول خدا آيا تو در روز قيامت به ياد اهل و خانواده خواهي بود.؟
رسول خدا رمود: ”در چهار صحنه و جايگاه هيچكس به ياد ديگران نخواهد بود: اول به هنگام سنجش اعمال تا وقتي كه بداند آيا سبك است يا سنگين، و آنگاه كه نامه هاي اعمال پراكنده مي شوند، تا زماني كه بداند در دست چپ يا راست يا پشت ر او قرار مي گيرد، و په هنگام گذر از راهي كه از روي جهنم مي گذرد تا از آن گذر نمايد”. 
3. ميليونها نفر از جمله پيامبران و علما و دانشمندان و عامه مردم به دنياي ديگر و بهشت و جهنم و همه موضوعاتي كه در مورد آنها آمده است ايمان داشته و دارند، و اين خود دليلي محكم بر وجود جهان پس از مرگ مي باشد.

دلايل عقلي 
1. زنده گردانيدن مردگان براي قدرت خداوند كار آساني است، زيرا اعاده و دوباره سازي آنان هيچگاه از پديد آوردن اوليه آنها مشكل تر نيست.
2. عقل انسان هيچيك از موضوعات مربوط به مرگ را نفي نمي كند و محال نمي شمارد، زيرا عقل تنها جمع شدن دو چيز متضاد و نا همخوان را محال مي داند. زيرا عقل تنها جمع شدن دوچيز متضاد و نا همخوان را محال مي داند. و برانگيختن و بهشت و حهنم جزو امور متضاد و نا سازگار نيستند.
3. حكمت آشكار خداوند در دخل و تصرف در امور و پديده هايش، و انديشيدن در مظاهر و عرصه هاي گوناگون زندگي، بر وجود حيات پس از مرگ و دنياي ديگر و وجود پاداش كردارهاي نيكو و مجازات براي اعمال ناروا گواهي مي دهند، و عدم وخود آن را محال مي شمارند.
4.وجود اين همه نعمتها و سختيها و آسودگي و مشكلات گواهي ديگر بر وجود زندگي پس از مرگ در جهان ديگر است، كه در آن عدالت و خير و سعادت در حد كمال آن وجود خواهد داشت. همچنين عذاب و خجازات عادلانه در انتظار مجرمان خواهد بود.
در واقع همه ￿￿م￿ه￿ و عذابها و خوشبخت￿￿ا و بدبختيهاي موجود در اين دنيا در مقايسه با آنچه در آخرت قرار دارد، همچون نقاشي نمودن كاخ يا باغچه اي ديبا بر روي ورقي كاغذ مي باشد.

 -----------------------------

منبع: برگرفته از وب 

Comments (0) Posted to مذهبی 05/20/2012 Edit

اندیشه اسلامی - بخش دوم


فصل پنجم: ايمان به ملائك

انسان مسلمان به ملائك خداوند ايمان دارد، كه گروهي از گرامي ترين مخلوقا و بندگان فرمانبردار اويند. همچنان كه جسم انسان را از گل پخته مانند گل كوزه آفريده و جن را از شعله آتش بوجود آورده، ملائك را هم از نور آفريده است. خداوند در نظام آفرينش مسئولتهايي را به آنان سپرده است، كه برخي از آن مسئوليتها عبارتند از: محافظت از انسانها، نوشتن اعمالشان، اداره امور بهشت و جهنم و ملايكي كه در شبانه روز به تسبيح و فرمانبرداري خداوند بدون ملال مشغول مي باشند. خداوند متعال گروهي از آنها را بر برخي ديگر برتري بخشيده است و برخي از آنها مانند: جبرييل و ميكاييل و اسرافييل جزو مقرّبان خداوند هستند، و در ميان بقيه ملايك رده ها و درجات ديگدي نيز وجود دارد.  ايمان به ملايك پيش از هر چيز بر اساس هدايت خداوند، و پس از آن بر مبناي دلايل نقلي و عقلي زير است: 

 دلايل نقلي: 
 1 . خداوند خود در مورد ملايك آياتي را نازل و به ايمان به آنها فرمان مي دهد، و مي فرمايد: «و من يكفو باللّه و ملائكته و كتبه و رسله و اليوم الآخر، فقد ضلّ ضلالاً بعيداً» (النساء:136) " هر كس كه خداوند و ملايك و كتابها و پيامبران او، و روز آخرت را انكار كند، در گمراهي بسيار عميقي گرفتار گرديده است".
و مي فرمايد: «لن يستنكفَ المسيحُ ان يكونَ عبداً للّه و لاالملائكةُالمقربون» (النساء:172) " مسيح هر گز ابايي از ايو ندارد كه بنده اي براي خدا باشد، و فرشتگان مرّب نيز (از بندگي او سر بز نمي زنند)".  و مي فرمايد: « و ما جعلنا اصحابَ النّار إلا ملائكَةً» (المدثر: 31) "مأموران (و اداره كننده گان ) دوزخ را تنها از ميان ملايك برگزيده ايم". همچنين مي فرمايد:  « والملائكةًُيدخلون عليهم من كلِّ باب سلامٌ عليكم بما صبرتم » - (الرعد:23)  " و فرشتگان از هر سوبه استقبال آنان مي آيند و بر آنها سلام مي گويند، پس بخاطر شكيبايي كه پيشه كرديد اكنون در امنيت قرار داريد".  و مي فرمايد: « و اذ قالَ ربُّك للملائكةِ انّي جاعلٌ في الارض خليفةً، قالوا: أ تجعل فيها من يفسد فيها و يسفكُ الدماءَ، و نحنُ نُسبّحُ بحمدكَ و نُقدِّسُ لك؟ قال: انّي اعلمُ ما لا تعلمون» - (البقره: 30)  " زماني را كه پروردگارت به فرشتگان گفت: من در زمين جانشيني را قرار مي دهم، گفتند: آيا در زمين كسي را به و جود مي آوري كه فساد مي كند و تباهي راه مي اندازد و خونها را خواهد ريخت و حال آنكه ما به ستايش و بزرگداشت تو مدام مشغول هستيم ؟! گفت: من چيز هايي را مي دانم كه شما نمي دانيد”. 
2. پيامبر گرامي اسلام در مورد ملايك سخن گفته و در يكي از دعاهايش مي فرمايد:  " اي پروردگار جبرييل و ميكاييل و اسرافيل ! اي پديد آورينده آسمانها و زمين، اي آگاه به آشكار و نهانيها! تو خود در مورد اختلاف ميان بندگانت قضاوت خواهي نمود، از تو مي خواهم كه در گير و دار اختلافها راه حق و راستي را به من بنماياني ! زيرا تنها تويي كه به راه راست راهنمايي مي نمايي".  همچنين مي فرمايد: " خداوند ملايك را از نور، و جن را از شعله آتش، و آدم را آنگونه كه خود بيان فرموده، آفريده است"
3. در روز غزوه بدر بسياري از ياران رسول خدا - صلي الله عليه و سلم – ملايك را مشاهده نمودند، و بارها باهم حضرت جبرييل را ديدند، زيرا گاهي او در صورت” دميه كلبي" ظاهر مي گرديد، مشهورترين روايت در اين مورد حديثي است كه حضرت عمر - رضي الله عنه – آن را روايت و امام مسلم آن را نقل مي نمايد، كه در آن رسول خدا فرموده است:”... مي دانيد اين كي بود آمد و اين سؤالها را مطرح نمود؟ گفتند: خداوند و پيامبرش بهتر مي دانند. فرمود: اين جبرييل بود، آمد تاشما را با امور دينتان آشنا نمايد".
4- ايمان و اعتقاد ميلنونها نفر از پيروان پيامبران در عصرها و مكانهاي مختلف، و باور بدون ترديدشان در مورد آنچه پيامبران در مورد ملايك بيان فرموده اند، گواه ديگري بر وجود ملايك مي باشد.

دلايل عقلي: 
1. عقل انسان نمي تواند وجود ملائك را محال و آن را انكار نمايد، زيرا عقل انسان تنها اجتماع اضداد را محال مي شمارد و آن را نفي مي كند، بدين معني كه نمي پذيرد چيزي همزمان هم مو جود باشد و هم مو جود نباشد، يا باهم بودن دو پديده مخالف هم مانند نور و تاريكي را نفي مي نمايد، در حالي كه وجود ملايك به معني وجود دو چيز مخالف و متضاد باهم نمي باشد. از نظر عقلا و انديشمندان اثر يك چيز نشانه وجود آن است، و ملايك داراي اثرات و عملكرد هايي فراواني از جمله موارد ذيل مي باشند:
أ. آوردن وحي براي پيامبران، كه غالباً اين كار توسط حضرت جبرييل انجام مي گرفته است. اين موضوع موضوعي بسيار واضح و غير قابل انكار است، و شاهد صادقي بر وجود ملايك مي باشد.  ب. گرفتن ارواح ميلياردها انسان توسط ملايك كه مسئوليت اين كار به آنان محول گرديده است. خداوند متعال مي فرمايد:
(قُل يتوفّاكُم مَلكُ الموتِ الذي وُكِّلَ بكُم) – (السجده :11) " به آنان بگو: كه ملايك مرگي كه”بر شما گمارده شده شمارا مي ميراند".  ج . پاسداري و محافظت مادام العمر از انسان در مقابله با آزارها و شرارتهاي شياطين و جنيان. زيرا آنان انسان را مي بينند و انسان از ديدن آنان ناتوان است، و مي توانند به او آسيب برسانند در حالي كه او توان مقابله با آنان را ندارد، خداوند متعال در اين مورد مي فرمايد: ( له معقباتٌ من بينِ يديه و من خلفه يحفظون من امر الله )”الرعد: 11". " انسان فرشتگاني را دارد كه ( مدام عوض مي شوند ) پياپي از روبه رو و پشت سر بر اساس امر خداوند از او مراقبت مي نمايند). چنانچه بخاطر ناتواني نيروي بينايي يا فراهم نشدن اسباب لازم براي رؤيت، چيزي ديده نشود، به معني نبودن و عدم آن نيست. زيرا بسياري از اشياء مادي در نظام هستي وجود دارند، كه در زمانهاي گذشته با چشم عادي و غير مسلح ديده نشده اند، اما اكنون با استفاده از ميكروسكبهاي قوي رؤيت آنها امري عادي است. 

 ------------------------------------------------------------------

فصل ششم: ايمان به كتابهاى آسمانى

انسان مسلمان به همه كتابهايي كه خداوند فروفرستاده و مصاحفي كه به برخي از انبياء داده است ، ايمان دارد. كه كلام وحي شده خداوند به پيامبران براي ابلاغ و بيان دين و شريعت او مي باشند. و مهمتراين آنها عبارتند از: قرآن و تورات و زبور و انجيل كه براي حضرت محمد، حضرت موسي و حضرت داؤد و حضرت عيسي فرستاده شداند.  از ميان آنها قرآن برتر و گرامي تر بوده و همه آنها را شامل گرديده، و بسياري از احكام و شرايع ديگر كتابها را نسخ نموده است. ايمان به كتابهاي آسماني براساس دلايل نقلي و عقلي زير قرار گرفته است.

 دلايل نقلي:
 1. خداوند به ايمان په گن كتابها فرمان داده و مي فرمايد: ( يا ايُّها الذين آمِنُو، آمنوا باللهِ و رَسُولِهِ و الكِتابِ الذى نزل علي رسوله و الكتاب الذي أنزلَ مِن قبلُ) – (النساء: 136) " اي كساني كه ايمان آورده ايد، به خدا و پيغمبر او و كتابى كه بر پيغمبرش نازل نموده و كتابهايي كه پيش از آن فرستاده ايمان بياوريد".
 2.خداوند در مورد كتابهايي كه نازل نموده مي فرمايد:  ( اَللهُ لا إلهَ الا هو الحَىُّ القيُّومُ، نَزَّلَ عَلَيكَ الكِتابَ بالحَقِ مُصدِّقاً لما بَينَ يديهِ و انزَلَ التوراةَ و الإنجيلَ من قبلُ هُديً للناسِِ و انزَلَ الفُرقانَ ) – ( آل عمران: 2-3) " جز الله فرمانروا و فريادرسي مشروعيت ندارد، و او زنده و اداره كننده است، ( همان كسي كه ) كتاب (قرآن ) را بر تو نازل كرده است كه همه حق را در بردارد، و تصديق كننده كتابهايي است كه قبل ازآن (بر ديگر پيامبران ) نازل شده است. و خداوند پيش از آن تورات را ( براي موسي) و انجيل را ( براي عيسي ) نازل كرده است".
  3. در احاديث فراواني رسول خدا – صلي الله عليه و سلم – راجع به كتابهاي آسماني صحبت فرموده است، ايشان مي فرمايند:  " اهل كتاب را مطلقا تصديق و تكذيب ننماييد و به آنان بگوييد كه آنچه بر ما نازل گرديده ( قرآن ) و آنچه بر شما نازل گرديده (تورات و انجيل ) ايمان داريم، و معبود ما و شما يكي است و فرمانبردار او هستيم”.   و مي فرمايد:  " دو چيز را در ميان شما بر جاي نهاده ام كه اگر به آنها توسل نماييد گمراه نخواهيد گرديد، كتاب خداوند و سنت پيامبر او”". 
 4. در طول تاريخ ميليو نها نفر از علما و حكما و اهل ايمان اعتقاد قطعي و يقيني داشته اند كه: خداوند كتابهايي را براي بهترين بندگان خود فرستاده و در آنها از صفات خود و عالم غيب و شريعت و وعده و وعيد خود سخن گفته است.

 دلايل عقلي:
  1. ناتواني و نيازمندى انسان به خداوند در راستاي اصلاح جسم و جان خود، مقتضي آن است كه خداوند كتابهايي را كه شامل قوانين و راههاي براي رسيدن انسان به كمال بشري و آنچه كه زندگي دنيا و آخرت از او مي طلبد، نازل فرمايد.
 2. از آن جهت كه پيامبران ميان خداوند و بندگانش واسطه مي باشند، و پيامبران هم مانند ديگر انسانها پس از سپري شدن عمر خويش به جهانديگر مي روند، چنانچه رسالت و پيام گنها په وسيله كتابهايي باقي نمي ماند، پس از وفاتشان رسالت آنها هم پايان مي يافت و براي ادامه هدايت انسانها رسالت آنان و پيامي باقي نمي ماند، و هدف اصلي از وحي و پيامبري ضايع مي گرديد. به همين خاطر ضرورت داشت كه خداوند كتابهايي بري از شك و ترديدي را نازل فرمايد.
3. چنانچه پيامبري كه مردم را به عبادت و پيروي از خداوند دعوت مي نمود، كتابي از جانب پروردگارش را همراه نمي داشت، و قوانين زندگي و راه هدايت را از طريق آن ارائه نمي نمود، تكذيب و انكار رسالت او بسيار آسان بود. به اين دليل نيز فرود آمدن كتابهاي آسماني براي اتمام حجت بر مردم لازم و ضروري بوده است.

 ------------------------------------------------------

فصل هفتم: ايمان به قرآن

انسان مسلمان ايمان دارد كه قرآن كتاب خداوند مي باشد و آن را به گرامي ترين پيامبران خود حضرت محمد نازل نموده است، همانگونه كه كتابهاي ديگري را براي پيامبران نازل گردانيده بود. و خداوند به وسيله قرآن احكام و قوانين كتابهايي را كه پيشتر نازل گرديده است، منسوخ نموده، همچنانكه به وسيله رسالت حضرت محمد همه رسالتهاي پيش از آن را خاتمه داده است.   قرآن كتابگ است كه مهمترين و باارزشترين قوانين خداوند را در بردارد، و خداوند خود كساني را كه به آن تمسك نمايند و پيروي كنند به سعادت دنيا و آخرت وعده فرموده، و كساني را هم كه به رهنماييها و قوانين آن پشت مي كنند، به بدبختي و عذاب در دنيا و آخرت مبتلا مي گرداند.  قرآن تنها كتابي است كه خداوند سالم ماندنش را از زياد و كم و تغيير و تبديل و ماندگاري آن را تا آخرين لحظه هاي زندگي بر روي زمين ضمانت نموده است. اين مطالب بر مبناي دلايل نقلي و عقلي زير قرار دارند:
 
دلايل نقلي:
1.خداوند در مورد قرآن مي فرماند:  ( تبارَكَ الَّذي نزَّلَ الفرقانَ علي عبده ليَكُونَ للعالَمِينَ نذِيراً )-(الفرقان:1) " والامقام و جاويد است كسي كه قرآن ( جداسازنده حق از باطل) را بر بنده خود ( محمد) نازل نموده است تابه جهانيان به وسيله آن هشدار دهد”.  و مي فرمايد:   ( يا أهلَ الكِتابِ قد جاء َكم رَسُولنا يُبيِّنُ لكم كثيراً ممّا كنتم تُخفونَ من الكِتابَ، و يعفُوَ عن كثيرٍ. قد جاء َكُم من الله نورٌ و كتابٌ مُبينٌ يهدي به اللهُ مَنِِ اتَّبَعَ رضوانهُ سُبُلَ السَّلامِ و يخرجُهم من الظُلمات الي النورِ بإذنِه و يهديهم الي صراطٍ مُستقيم )-(المائده: 15-16) " اي اهل كتاب: پيغمبر ما ( محمد ) به ميان شما آمده است. بسياري از چيزهايي راكه از كتاب خود پنهان مي داشتيد برايتان روشن مي سازد. از سوي خدا نوري و كتاب روشنگري به نزد شما آمده است. خداوند با آن كساني را كه به راههاي امن و امان هدايت مي نمايد كه جوياي خونشنودي او باشند و با مشيت و فرمان خود آنان را از تاريكيها ( كفر و جهل ) بيرون مي آورد و به سوي نور ( ايمان و علم ) رهنمايي مي كند و ايشان را به راه راست هدايت مي نمايد".
 2. پيامبر گرامي در مورد قرآن نازل شده بر خود مي فرمايد: " بدانيد كه كتاب فرآن به من داده شده و همانند آن را نيز به همراه دارد".   و مي فرمايد: " بهترين شما كساني هستند كه قرآن را بياموزند و آن را به ديگران آموزش دهند".  و فرموده است:  " اگر موسي و عيسي زنده مي بودند، تنها راه را در پيروي از من مي ديدند" 
 3. ميليارد ها مسلمان به اين حقيقت كه قرآن كتاب خداوند و وحي است كه براي رسول خدا حضرت محمد آمده ايمان و يقين دارند، و آن را تلاوت و حفظ مي نمايند و به احكام و وانين آن عمل مي كنند. 

دلايل عقلي:
1. قرآن: بسياري از علوم طبيعي و احتماعي راكه در زير به آنها اشاره مي شود، شامل مي گردد، و اين در حالي است كه پيامبر اسلام امّي و درس ناخوانده بوده و به هيچوجه در هيچ مدرسه اي آموزش نديده است.
 1- علوم طبيعي  2- علوم تاريخي  3- دانش حقوق و قانونگذاري.  4- علوم جنگي و سياسي.  اشاراتي كه قرآن راجع به آن علوم دارد. دليلي محكم برآن است كه كلام خداوند و وحي اوست. زيرا عقل انسان محال مي داند كه انساني امي و درس نخوانده، آنگونه راجع به آن علوم زبان به سخن بگشاند.
 2. خداوند همه انسانها و جنيان را در مورد آوردن همانند قرآن به هماوردي مي طلبد و مي فرمايد:  « قل لَئن اجتمعتِ الإنسُ و الجنُّ، علي ان يأتُو بمِثلِ هذالقُرآنَ لا يأتُونَ بمثلهِ و لو كانَ بعضُهم لبعضٍ ظهيراً» ( الإسراء: 88)  " بگو اگر همه مردمان و پريان گرد آيند و متفق شوند، بر اينكه همچون اين قرآن را بياورند نمي توان مانند آن را بياورند و ارائه دهد، هر چند برخي از ايشان پشتيبان و مددكار برخي ديگر شوند".   همچنين همه فصيحان و سخنوران عرب را فراخوانده است كه اگر مي توانند ده يا حتي يك سوره همانند قرآن را سرهم كنند، و در عمل نتوانستند و كاري از پيش نبردند. و اين نيز دليلي بسيار محكم بر آن است كه قرآن كلام خداوند است و به هيچ يك از انسانها تعلق ندارد.  
3. خبر دادن قرآن از اخبار غيبي كه پاره اي از آنها به همانگونه كه قرآن خبر داده بود، به وقوع پيوست.   
4. وقتي كه مسلم است خداوند كتابهاي ديگري را مانند تورات براي حضرت موسي و انجيل را براي حضرت عيسي نازل نموده، نبايد نزول قرآن را از طرف خداوند براي حضرت محمد" صلي الله عليه و سلم" انكار نمود . آيا عقل بشري حق دارد و مي تواند نزول قرآن محال بشمارد ؟ بلكه بالعكس عقل انسان نزول و بودن آن را ضرورتي حتمي بشمار مي آورد.
5. همه پيشگويي هاي قرآن دقيقا به همانگونه كه بيان گرديده تحقق پيدا كرده اند، و همچنين خبرها و حقايق تاريخي را كه بيان نموده است مطابق آن چيزي است كه روي داده اند و همچنين احكام و قوانين او در عمل تجربه شده و توانسته اند كه امنيت و عزت و كرامت و علم و عرفان را به ارمغان بياورند‌. حكومت خلفاي راشدين" رضوان الله عليهم" شاهد صادقي بر اين مدعاست. همه آن مطالبي كه گفته شدند، دليل و شاهدي قوي بر كلام خداوند و وحي بودن قرآن و آمدن آن براي رسول خدا مي باشند.

 --------------------------------------

منبع: برگرفته از وب - کتاب  

Comments (0) Posted to مذهبی 05/19/2012 Edit

اندیشه اسلامی - بخش اول

 مقدمه مؤلف


بسم الله الرحمن الرحيم
(لكلٍ جعلنامنكم شرعة و منها جاً)-(المائده: 48.) "براي هر ملتي از شما راهي و برنامه اي را قرار داديم. "الحمد لله رب العالمين ،و إله الاولين والآخرين، و صلاة الله و سلامه و رحماته و بركاته علي صفوة خلقه، وخاتم أنبيائه و رسله سيدنا محمد وآله الطاهرين و صحابته اجمعين ،و رحمة الله و مغفرته للتابعين، و تابعهم بإحسان الي يوم الدين.
 ايامي كه به كشور مغرب مسافرت نموده بودم ،و در آنجا مسلمانان را به پيروي و پايبندي به قرآن و سنت -كه تنها راه سر بلندي و رهايي مسلمانان ، و در هر عصر وزماني مايه خير وقوت براي آنهاست - فرا مي خواندم، برخي از دوستان اهل شهر "وجده"پيشنهادي با من درميان گذاشتند آنها از من خواستند كه براي استفاده قشرهاي مختلف مردم و گروههاي اسلامي فعال و دعوتگر مجموعه اي از راهكارنا و مقررات و قوانيني را در كتابي جمع آوري نمايم.كتابي كه پاسخگوي همه مسايل عقيدتي، اخلاقي و آداب و عبادات و روابط اجتماعي مسلمانان باشد. كتابي كه پرتوي از خورشيد قرآن و درخششي از سنت و حكمت محمدي بوده، و از چهار چوب و محدوده روشن گرديده به وسيله آن دونور خارج نگردد، و در هيچ حال و احوالي از حركت بر حول محور و مركزيت آن دو بازنايستند.
 به درخواست آن دوستان پاسخ مثبت دادم، و براي تأليف كتابي مطلوب كه در بر گيرنده راهكارهاي مناسب باشد، از خداوند متعال مدد جستم ودرهمان روز بازگشت به سرزمين مقدس حجاز،علي رغم كمبود فراغت كافي كار جمع آوري مطالب و برسي و صلاح موضوعات و تأليف كتابرا آغاز نمودم. خداوند خود آن ساعتهاي اندكي را كه آنها را از انبار ايام و اوقات پر مشغلت و كار فكري هفتگي ام مي قابيدم،ساعات بسيار با بركتي گردانيد. وتنها بس از گذشت دو سال كار تأليف كتاب آنگونه كه خود اميدوار بودم و به صورتي كه دوستان انتظارش را داشتند،به پايان رسيد. اينك آن كتاب را به همه برادران خوب ايماني در هر كجا كه هستند تقديم مي نمايم. براستي اگر خود مؤلف و جمع آوري كننده آن نمي بودم، در مورد منزلت و ارزش آن-براي رغبت و روي آوري بيشتر به مطالعه اش - بيشتر به تعريف و تمجيد ازم آن مي برداختم. اما به همين نكته اكتفاء مي نمايم كه بر اين باورم،اين كتاب كتابي است كه به همه مسلمانان تعلق دارد و هيچ خوانوادهء مسلماني از آن بي نياز نيست.
 اين كتاب در بر گيرنده پنج بخش است و هر بخش شامل فصل هاي متعددي است وهر يك از فصلها  دو بخش عبادات و معاملات كم و بيش بندهايي را در برمي گيرند. بخش اول كتاب در  ارتباط با عقايد ،بخش دوم :آداب، بخش سوم: اخلاق، بخش چهارم: عبادات و بخش پنجم در مورد معاملات و روابط اجتماعي است. و به همين خاطر همه اصول و فروع شريعت اسلامي را شامل مي شود. و عنوان و نام "برنامهء مسلمان" را براي آن مناسب مي دانم و همه برادران مسلمان را به مطالعه دقيق و عمل و بايبندي به موضوعات آن فرامي خوانم.
خداوند را سپاسگزارم كه در جمع آوري مطالب آن توانستم روش مطلوب و مورد پسندي را در پيش بگيرم. براي مثال در ارتباط با بخش عقايد از چهار چوب عقايد و باورهاي پيشينيان پاك سيرت-كه همه در مورد صحت و سلامت و نجات و سربلندي باورمندان به آن اجماع و اتفاق نظر دارند - خارج نگرديده ام . زيرا آن باورها باورهاي بيامبر گرامي و ياران و تابعين آنها ، و عقايدي سازگار باسرشت انسان و امت حق جويي است كه خداوند براساس آنها پيامبراني را فرستاده و كتابهايي را نازل نموده است.
 دربخش مربوط به عبادات و معاملات و روابط اجتماعي، در مورد موضوعاتي كه نصي صحيح و صريح و دليلي از قرآن و سنت راجع به آنها وجود نداشته از ميان آرا‌ء پيشوايان بدرگواگي مانند: ابوحنيفه ، مالك، شافعي و احمد رحمهم الله ، براي انتخاب صحيح ترين و مناسب ترين آنها از هيچ تلاشي كوتاهي ننموده ام. به همين خاطر در اين مورد كمترين شك وترديدي ندارم كه هر كس به موضوعات ايماني و اخلاقي و فقهي و آداب موجود در اين كتاب عمل نمايد، در واقع به شريعت و راه و رسم مورد قبول خداوند و سنت پيامبر اسلام  - صلي الله عليه وسلم - عمل نموده است. خوب است برادران ايماني اين مطلب را مورد توجه قرار دهند كه اگر من - به شرط ياري خداوند – مي خواستم مسايل فقهي را بر اساس مذهب يكي از ائمه تهيه و تدوين نمايم، به سادگي از عهده آن كار برمي آمدم و خود را از رنح تلاش مراجعه به منابع متعدد، و ترجيح يك رأي بر آراء گوناگون كه گاهي موافق و گاهي مخالف باهم بودند، مي رهانيدم اما براي همگام وهمراه قرار دادن اهل ايمان و همه نيروها و انديشه ها و استعداد هاي معنوي، آنها را در يك مجموعه گرد آوردن، كه روح و عاطفه و احساسات و انگيزه هايشان را در كنار هم قرار دهد‌، ارائه يك راه واحد را بهتر و درست تر تصور نمودم. و همين انگيزه باعث گرديد كه اين راه دشوار را در پيش گيرم و همه اين سختيها را متحمل بشوم. و به خاطر دست يابي به مراد و مقصود خويش خداوند را سپاسگزادم. و همه كساني را كه بر اين باورند. من با اين كار خود ،بدعت بدي را ايجاد نموده و مذهبي را بر خلاف مذاهب مسلمانان به وجود آورده ام ، به خداوند حكيم مقتدر واگذار مي نمايم . و در مورد آنهايي كه با اين بهانه مي خواهند از روي آوري اهل صلاح و ايمان براي بيروي از راهي كه به آن فرامي خوانم جلو گيري نمايند ، و براي انصراف آنها تلاش مي كنند، از آنان نزد خداوند گلايه و شكوي مي نمايم. زيرا به خداوند تنهاي بي سوگند ياد مي نمايم كه نه به عمد و نه به غير عمد از شناختي كه از قرآن و سنت پيامبر گرامي اسلام و آراء وعملكرد ائمه بزرگوار و مسايلي كه ميليونها مسلمان در آ نها از آنان بيروي نموده اند ، به اندازه يك تار مو خارج نگرديده ام. و بجز ايجاد وحدت و نزديك گردانيدن هر چه بيشتر هدف ، هدف ديگري را دنبال ننموده ام. اي پروردگاري كه تو خود دوست و ياور اهل ايمان وپشتيبان باكان و صالحاني ! از تو مي خواهم كه اين كارم را مورد قبول و بذيرش خيش قرار دهي ! و تلاش و زحماتم مورد رضايت و پاداش تو قرار گيرد! خداوندا!همه آنهايي كه مطالب اين كتاب را مي پذيرند وبه آن عمل مي نمايند ،سر بلند و بهره مند بفرما و آن را وسيله هدايت و نجات انسانهاي حيران و سرگردان قرار بده! و آن را اسباب هدايت هر يك از بندگانت كه خود آنها را شايسته هدايت ميداني بگردان !زيرا تنها تويي كه توان اين كار را داري . و صل اللهم علي سيدنا محمد و آله و صحبه و سلم.
ابوبكر جا بر الجزايري  مدينه منوره 21 /2 /1384 هـ.ق

 ----------------------------------------------------------------------------------------

 بخش اول: عقـايد ( فصل اول ايمان به خداوند)

از نظر جايگاه و منزلت اين فصل از مهمترين فصلهاي اين بخش است. زيرا همه ابعاد زندگي انسان بر حول محور آن مي چرخد و با توجه به وضعيت آن دگرگون مي شود. و در نظام همه جانبه زندگي عمومي انسان مسلمان واساس محور اصلهاي ديگري است.
 ايمان به وجود خداوند انسان مسلمان به خداوند ايمان دارد. بدين معني كه به وجود او به عنوان پديدآورنده آسمانها و زمين و جهان آشكار و پنهان و آفريدگار و مالك همه چيز باور دارد . خداوندي كه هيچ فرمانروا و فريادرسي بجز او مشروعيت ندارد ،و آفريننده اي به غير از او نيست . و همه صفات كمال و برتري را داراست ، و از هر گونه كمبود و نقصاني بري مي باشد ، و اين باور پيش از هر چيز مديو ن هدايت خداوند است و بعد از آن دلايل نقلي و عقلي هم وجود او را شهادت وي دهند.

دلايل نقلي
در قرآن خداوند متعال در ارتباط با وجود و آفريدگار آفريدها و اسماء و صفات خود مي فرمايد: (ان ربكم الله خلق السموات و الارض في ستة ايامٍ ، ثم استوي علي العرش يغشي الليل النهار يطلبه حثيثاً، والشمس و القمر و االنجومسخراتٍ بأمره الا له الخلق و الأمر ، تبارك الله رب العالمين )-(الأعراف:54) "برودگار شما خداوندي است كه آسمانها و زمين را در شش دوره آفريد ، سبس به اداره جهان هستي پرداخت با(پرده تاريك) شب دوز را مي بوشاند و شب شتابان به دنبال روز روان است. خورشيد و ماه و ستارگان را آفريده است ، و جملگي مسخر فرمان او هستند ، آگاه باشيد كه تنها او مي آفريند و تنها او فرمان مي دهد . بزرگوار و جاويدان و داراي خيرات فراوان خداوندي است كه پروردگار جهانيان است".
همچنين مي فرمايد : (هو الذي لا اله الا هو عالم الغيب و الشهادة هو الرحمان الحيم ، هو الله الذي لا اله الاهو الملك القدوس السلام المؤمن المهيمن العزيز الجبار المتكبر ، سبحان الله عما يشركون ، هو الله الخالق البارئ المصور له الاسماء الحسني يسبح له ما في السموات والارض و هو العزيز الحكيم )-(الحشر :22-24 ) " خداوند كسي است كه بجز او پروردگار و معبودي نيست به جها نيان نهان و آشكار آگاه است .او (در اين جهان در حق همگان ) داراي رحمت فرا گير، و(در جهان ديگر در حق مؤمنان ) داراي رحمت خاص است . خداوند كسي است  كه جز او پروردگار و معبودي نيست ، او فرمانروا ، منزه و بي عيب و نقص ،امان دهنده ، و امنيت بخشنده، مراقب و نگاهدارنده و قدرتمند و چيره ، بزرگوار وشكوهمند ، والامقام و فرازمند است. و او فراتر و والاتر از آن چيزهايي است كه شريك او مي نمايند. او خداوندي است كه طراح هستي و آفريدگار آن از نيستي ، و صورتگر جهان است ،داراي نامهاي نيك و زيباست ،همه آن  چيزهايي كه در آسمانها و زمنين هستند او را تقديس و تسبيح مي گو يند، و او چيره و كارهايش بجا و به موقع است".
 در آيه ديگر از قرآن مي فرمايد: (قل لو كان فيهما آلهة الاالله لفسدتا فسبحان الله ربالعرش عما يصفون )-(الأنبياء:22) "اگر در آسمانها و زمين غير از الله ، معبودها و خدايان ديگري وجود مي داشتند و (امور جهان را اداره مي كردند) قطعاً آسمانها و زمين تباه مي گرديدند (و نظم نظام هستي به هم مي خورد ) لذا خداوند صاحب سلطه بر جهان بسي برتر ازآن چيزهايي است كه آنها به او نسبت مي دهند وبر زبان مي رانند".
2- پيام رسالت دود يكصد و بيست و چهارهزار پيامبر متضمن وجود و آفريدگاري خداوند براي همه سفريده هاي جهان ، و تصرف در آنها ، و اسماء آن پيامبران و فرستادگان بطور مستقيم يا به وسيله فرستاده اي و يا به صورت الهام قلبي سخن گفته است، سخني كه آنها كمترين ترديدي در مورد تعلق آن به خداوند و وحي بودنش نداشتند. عقل بشري تكذيب پيام و رسالت اين تعداد بسيار از برگزيدهاي بشريت و عصاره انسانيت را محال مي داند ، واتفاق واجماع آنها را بر بيامي نادرست و چيزي كه به آن آگاهي نيافته و برايشان محقق نشده و به صورت يقين وقاطع درستي آن را در نيافته باشند. محال وغير ممكن مي شمارد. زيرا آنان به نسبت ديگر انسانها از بي آلايشي شخصيتي وانديشه برتر وراستگويي بيشتري برخوردار بودند.
3- ايمان واعتقاد ميلياردها انسان به وجود آفريدگار واداي عبادت و فرمانبرداري از او گواه گرانقدر ديگري بر وجود خداوند است، زيرا معمولاَ وعادتاَ مردم خبر و سخن يك  ودو نفر را تصديق ميكنند. تا چه برسد به خبر وايماني كه جماعت وامت وتعداد غير قابل شمارشي از مردم آن را خبر دهند وبه آن ايمان داشته باشند، ودر كنار آن شهادت وگواهي عقل وفطرت را براي اين ايمان وعمل خود نيز داشته باشند.
4- ادعا وايمان ميليونها عالم ودانشمند درمورد و وجود خداوند واسماُء و صفات و آفريدگاري وتسلط او بر تمامي آفريده ها وبه همين خاطر عبادت و فرمانبرداري آنها از خداوند و دوستي ودشمنيشان در راستاي رضايت او، گواه ديگري بر وجود خداوند است.

دلايل عقلي: 
1- وجود اين همه سياره ها وستارگان وكهكشانها و پديده هاي مختلف به وجود خداوند قاطعانه شهادت مي دهند. و از طرف هيچكس نمي تواند مدعي شود واثبات نمايدكه كسي به جز خداوند اين جهان و پديده ها را آفريده است. زيرا عقل وانديشه بشري به وجود آمدن چيزي را بدون نيازبه وجود آورنده محال ميشمارد. حتي ساده ترين اشياء را بدون پديد آوردنده غير ممكن مي داند، و هيچ عقل سالمي نمي پذيرد كه بدون احتياج به آشپز و وسايل آشپزي هيچ غذايي طبخ مي گردد يا فرشي بدون نياز به كسي ونيرويي خود به خود گسترده ميشود. در عين حال اين همه پديده هاي گوناگون كه در گستره جهان پهناور وجود دارند، همچون ستارگان وسياره ها و ماه وخورشيد باحجمهاواندازه ها ومسير ومدار حركت مختلف وزمين باهمه آفريده ها ازجمله انسان و پديده هاي پنهان و حيوانات با گونه ها و شكلهاورنگهاي مختلف وداراي ادراك وشناختهاي متفاوت و ويژگيها ونشانه هاي گوناگون، ومعادن مختلف كه هر يك منافع خاصي را تامين مي نمايند، وجريان جويبارها رودها ودرياها و درختان وگياهان گوناگون با گونه ها وطعماهاوبوها و ويژگيها و فوائد مختلفي كه دارند، همه گويا و خموش به وجودخداوند آفريدگار جهان شهادت مي دهند. 
2- وجود قرآني كه آن را مطالعه نموده و در مورد آياتش ميانديشيم ومعاني آن را در مي يابيم، خود دليل ديگري بر وجود خداوند است، زيرا كلام بدون گوينده و سخن بدون سخنگومحال است.  كلام خداند شاهدي است بر وجوداو به ويژه كلام او حاوي استوار ترين قوانيني است كه تاريخ بشريت به خودديده است، وقوي ترين راهكاري است كه خيرات و منافع فراواني را براي انسان به ارمغان مي آورد. وبسياري از صحيحترين تئوريهاي علمي، وامور غيبي، وحوادث تارييخي را بر اساس واقعيت و حقيقت بيان مي نمايد. وعلي رغم تفاوت زمان ومكان هيچيك از احكام شريعت او از ايجاد فوائد و منافع باز نمانده است، وهيچيك از تئوريهاي علمي آن مخدوش نگرديده، وهمه امور غيبي كه قرآن آنها را بيان نموده بر خلاف واقع نبوده اند.   همچنين هيچ تاريخ نگار و تاريخ شناسي اين جرات رابه خود نداده كه يكي از دهها قصه وداستاني را كه قرآن بيان مي نمايد، يا يكي از حوادثي را كه بصورت مختصر يا مفصل راجع به آنها سخن گفته تكذيب نمايد.  نسبت دادن اينگونه كلام حكيمانه و صادقانه به انسان براي عقل وانديشه بشري قابل قبول نيست .زيرا با ميزان توانايي وحدود دانش بشري سازگار نمي باشد.در نتيجه وقتي كه قرآن كلام وسخن انسان نيست، معلوم مي شود كه، كلام آفريدگار انسان ونشانه وجود ودانش وقدرت وحكمت اوست. 
3- وجوداين نظم و ساختار دقيق كه در قوانين آفرينش و آفريدن و دگرگون شدن موجودات زنده وجود دارد، دليلي بسيار گويا بر وجود خداونداست .همه آن موجودات مشمول اين قوانين وسنتها ميباشند، ونمي توانند از چهار جوب آنها پارا فراتر بگذارند. براي مثال انسان به صورت نطفه در  رحم جاي ميگيرد، ومراحلي بر او ميگذردكه بجزخداوند متعال كسي در آن نقشي ندارد، وسپس به صورت انساني آراسته در ميآيد.
و اين به آفرينش او ارتباط دارد و در مورد رشد و تحولات جسمي و روحي او از كودكي و نوجواني و جواني و ميانسالي و پيري حال و وضع به همين صورت است . اين قوانين عام و فراگير بر انسان و حيوان ودرختان و گياهان ،همچنين بر سياره ها و كهكشانها حاكم است و همه آنها با آن قوانين ارتباطي ناگسستني پيدا نموده و هيچيك از دايره آنها خارج نمي شوند ، و چنانچه چنين  چيزي روي بدهد و مجموعه از ستارگان از مدار و مسير حركت خود خارج شوند،سببب نابودي نظام هستي مي گردند وصفحات كتاب زندگي از هم پراكنده مي شوند . براساس آن دلايل عقلي و منطقي و نقلي است كه انسان مسلمان به وجود خداوند و آفريدگاري و فرمانرواني  و فريادرسي او بر همه گذشتگان و آيندگان ايمان و يقين پيدا مي كند ، و بر مبناي همين ايمان و يقين است كه همه امور و شئون زندگي او سر و سامان پيدا مي نمايد.

 -----------------------------------------

فصل دوم: ايمان به آفريدگاري خداوند

 انسان مسلمان به آفريدگاري خداوند براي همه موجودات، و اينكه در آن آفريدگاري و خداوندي داراي همسان وشريكي نيست، ايمان دارد. و اين ايمان پيش از هرچيز بخاطر هدايت خداوند و براساس دلايل نقلي و عقلي زير است. 

دلايل نقلي:
خداوند راجع به پروردگاري و آفريدگاريش در مقام ثناي خود مي فرمايد : (الحمد لله رب العالمين ) "سپاس و ستايش خداوند آفريدگار جهانيان را سزاست".
و در مورد آفريدگاري و فرمانروايي و فريادرسي خويش مي فرمايد: (رب السموات والارض و ما بينهما ان كنتم موقنين. لا اله الا هو يحيي و يميت ، ربكم و رب آبائكم الاولين )-(الدخان :7-8 )
"(پروردگار تو) كه پروردگار آسمانها و زمين و همه چيزهايي است كه در ميان آن دو قرار دارد، اگر شما طالب يقين و باور يد. به جز او خدايي نيست. اوست كه زنده مي گرداند و مي ميراند و پروردگار شما و پروردگار پدران و نياكان پيشين شماست". و در مقام يادآوري پيماني كه پيشتر از انسانها گرفته شده است كه به آفريدگاري و خداوندي او ايمان بياورند، و تنها او را عبادت كنند و كسي و چيزي را شريكش ننمايند ، مي فرمايد : (و اذ أخذ ربك من بني آدم من ظهورهم ذرياتهم و اشهدهم علي انفسهم. الست بربكم؟ قالوا: بلي شهدنا )-(الاعراف 172)
"هنگامي را كه پروردگارت فرزندان آدم را از پشت آدميزادگان پديدار كرد (بياد بياور) و ايشان را بر خودشان گواه گرفت، كه آيا من پروردگار شما نيستم؟ آنان گفته اند: آري گواهي مي دهيم".
2- پيام پيامبران در مورد آفريدگاري و اقرار و شهادتشان در مورد ربوبيت خداوند براي نمونه حضرت آدم در آن دعاي مشهور خود مي فرمايد :
(ربنا ظلمنا أنفسنا و إن لم تغفر لنا و ترحمنا لنكو نن من الخاسرين). (الاعراف 23) "پروردگارا ما(با نافرماني تو) بر خويشتن ستم كرده ايم و اگر ما را نبخشاني و بر ما رحم نكني از زيانكاران خواهيم  بود". و حضرت نوح در گلايه و شكوايه خويش خطاب به خداوند مي فرمايد: (رب إنهم عصوني واتبعوا من لم يزده ماله و ولده إلا خسارا) – (نوح: 21) "پروردگارا! آنان مرا نافرماني نمودند، و از كسي دنباله روي كردند كه مال و فرزندش بجز زيان چيزي بر او نيفزود".
و حضرت ابراهيم به هنگام دعا براي حفظ و حرمت مكه و براي خود و فرزندانش مي فرمايد: (رب اجعل هذا البلد آمناً واجنبني و بني أن نعبد الأصنام )-(ابراهيم : 35) "پروردگارا! اين ديار را امن نگاه دار و من و فرزندانم را ازبت پرستي دور فرما".  و حضرت موسي در يكي از دعاهايش مي فرمايد:
(رب اشرح لي صدري و يسرلي أمري واحلل عقدة من لساني يفقهوا قولي واجعل لي وزيراً من أهلي) – (طه:25).  "گفت : پروردگارا سينه ام را فراخ و گشاده دار و كار (رسالت) مرا آسان گردان و گره از زبانم بگشايي تا سخنان مرا بفهمند، و  ياوري را از خاندانم براي من قرار بده". و حضرت عيسي در پاسخ به خداوند مي گويد:
(ما قلت لهم إلا ما امرتني به أن اعبدوا الله ربي و ربكم ) –(المائده 117). "من چيزي را بجز آنچه تو به من دستور داده اي به آنها نگفته ام، كه خداوند پروردگار من و پروردگار خودتان را عبادت و فرمانبرداري كنيد". و حضرت محمد- صلي الله عليه وسلم – به هنگام سختيها مي فرمود: "هيچ معبود و مستعاني بجز الله مشروعيت ندارد ، خداوندي كه بزرگوار و بردبار است، هيچ معبود و مستعاني به جز الله  آفريد گار عرش بزرگ وجود ندارد ، هيچ معبود و مستعاني به غير از الله آفريدگار آسمانها و زمين و عرش گرامي حقانيت ندارد".  
همه آن پيامبران و ديگر فرستادگان خداوند عليهم الصلاة و السلام به پروردگاري و آفريدگاري خداوند معترف بودند. و بر اساس دانشها و معرفت بسيار خود مردم را به آن فرا مي خواندند، پيامبراني كه در مقايسه با ديگر انسانها از انديشه هايي افزونتر ، و راستگويي بيشتر بر خوردار بودند ، و بيش از همه انسانها خداوند و اسماء و صفات او را مي شناختند .
3- باور و اعتقاد يفيني ميليونها دانشمند و انديشمند به پروردگاري و آفريدگاري خداوند در ارتباط با همه موجودات .
4- ايمان ميلياردها انسان عاقل و بادرايت به پروردگاري و آفريدگاري خداوند. 

دلايل عقلي: 
براي اثبات پروردگاري خداوند مي توان به دلايل عقلي و منطقي زير استدلال نمود: 
1- يگانگي خداوند در آفريدگاري همه آقريده ها. زيرا همه انسانها به يقين مي دانند كه بجز خداوند هيچكس آفريده ها را نيافريده و چنين ادعايي هم اگر بشود ، كاملاً بي اساس است و كسي به غير از خداوند توانايي آفريدن ساده ترين و كم ارزشترين پديده را مانند : يك تار موي انسان يا حيوان  يا پر پرندگان يا برگي از درختان را ندارد ، و آفريدن انسان و حيوان و زمين و ستارگان و خورشيد كهكشان كه جاي خود را دارند .   خداوند خود مورد اختصاصش به آفريدگاري مي فرمايد: (الا له الخلق و الأمر ) "آگاه باشيد كه آفريدگاري و امر از آن اوست". ومي فرمايد: (و هو الذي يبدأ الخلق ثم يعيده و هو اهون عليه، و هو المثل الاعلي في السموات و الارض و هو العزيز الحكيم ) – (الروم:27). "اوست كه آفرينش را آغاز مي كند، و آن را بار ديگر باز مي گرداند و اين كار براي او آسان تر است ىو و بالاترين وصف در آسمانها و زمين متعلق به خداوند است و او بسيار با عزت و اقتدار و سنجيده و كارش بجا و به موقع است". و بر اساس آفريدگاريش براي همه موجودات پروردگاري و خداوندي او موضوعي مسلم و بدون ترديد است.
 2 – يگانگي و تنهايي او در تأمين روزي جانداران اعم از حيوانات صحرا و جانوران دريا و ...كه روزي و مايحتاج آنها را فراهم نموده و چگونگي بهره گيري از آن را به آنان آموخته است. از جانوري ساده مانند مورچه تا انسان كه برترين و پيچيده ترين موجودات است، همه در آفرينش و زندگي و غذا و نيازها به خداوند نياز دارند، و تنها اوست كه آنها را از نيستي به هستي درآورده و امكانات ادامه زندگي را برايشان فراهم گردانه است. و آيات قرآن اين حقيقت آشكار را آشكارتر مي فرمايد:
(فلينظرالإنسان الي طعامه أنّا صببناالماء صباً صم شققنا الأرض شقا ، فأنبتنا فيها حباً و عنباً و قضباو زيتوناً و نخلاً و حدائق غلباً و فاكهةً و أبّا)-(عبس:24). "انسان بايد به غذاي خويش بنگرد ، و دربارهآن بينديشد ،و آب را از آسمان به گونه شگفتي مي بارانيم . سپس زمين را مي شكافيم و از هم باز مي كنيم د و در آن دانه ها را مي رويانيم ، و روزها (موها)و گياهان خوردني و در ختان زيتون و خرما و باغها پر درخت و انبوه و ميوه و چرا گاه را (فراهم نموديم).  و مي فرمايد: (و ما من دابّةٍ في الأرض الا علي الله رزقها و يعلم مستقرها و مستودعها)-(هود:6) "هيچ جنبنده اي در زمين نيست مگر اينكه روزي آن ىو برعهده خداوند ايست، و محل زيست (دوران حيات) و دفن (پس از ممات) او را مي داند ".  بر اين اساس كه ترديدي در يگانگي او در تهيه روزي و امكانات ادامه حيات براي جانداران وجود ندارد،پروردگاري و خدارندي او هم موضوعي مسلم و يقيني است. 
3 – يكي ديگر از دلايل پروردگاري و خداوندي خداوند،گواهي آشكار فطرت بشري است . زيرا چنانچه فطرت انسان دچار فساد وتباهي نگرديده باشد به ناتواني خود در برابر نيرويي بي نياز و قدرتمند اقرار مي نمايد ، و مي پذيرد كه تسليم تصرفات و تدبيرهاي اوست و به صورتي آشكار و بدون ترديد نداي ربوبيت و پروردگاري او را بر همه موجودات سر مي دهد.   هر چند اين حقيقت را كسي انكار نمينمايد ، و هيچ انساني كه از فطرت سالمي بر خوردار باشد. راجع به آن كمترين ترديدي ندارد . امادر راستاي اثبات و يقين بيشتر بهتر آن است ، برخي از اعترافات بزرگان بت پرست را به حقيقت خداوندى و پروردگارى خداوند در مورد همه اشياء و موجودات كه قرآن آنها را بيان مى نمايد ، يادآورى نماييم ، قرآن مي فرمايد :  (ولئن سألتم من خلق السموات والارض ليقولُنّ خلقهن العزيز العليم)-(الزخرف : 9) " اگر از آن(مشركان ) سوال كنى كه چه كس آسمانها و زمين را آفريده ، با اطمينان پاسخ مي دهند كه : آنها را خداوند چيره و آگاه آفريده است ". و مى فرمايد : (ولئن سألتم من خلق السموات والارض و سخر الشمس و القمر ليقولُنّ الله)-(العنكبوت : 61) " اگر از آن(مشركان ) سوال نمايى كه چه كس آسمانها و زمين را آفريده  و خورشيد و ماه را در اختيار و تسخير خود دارد ؟ با قاطعيت پاسخ مى دهند كه : الله ". 
4- يگانگي خداوند در مالكيت همه موجودات و دخل و تصرف بدون قيد و حدود و اداره و تدبير آنها نشانى ديگر از پروردگارى خداوند است . زيرا همه انسانها اين حقيت را به خوبي دريافته اند كه ، انسان هم مانند همه موجودات زنده ديگر در واقع بر چيزي مالكيت ندارد.  زيرا او به تنى عريان و سر و پاى بدون كلاه و كفش پا بر عرصه وجود نهاده و تنها با كفنى كه تن او را مى پوشاند ،با جهان هستى خدا حافظى مى نمايد ، در اين صورت چگونه مى توان انسان را مالك و صاحب حقيقى چيزى در اين دنيا دانست؟!  وقتى كه انسان در عين اينكه اشرف مخلوقات است، بر چيزى مالكيت ندارد و دست خالى مى آيد و دست خالى از اينجا مى رود، پس چه كسى بجز خداوند بر نظام و پديده هاى جهان آشكار و پنهان مالكيت دارد؟ در اين حقيقت هيچكس بجز انسان هاى بى مايه  و سبك مغز ترديدى  ندارد .  آنچه در مورد مالكيت گفته شد، در مورد دخل و تصرف واداره امور هستي نيز صدق مينمايد، واين جاست كه صفات ربوبيت وپروردگاري، آفريدگاري، روزي دهندگي، مالكيت، تصرف و تدبير او به اثبات ميرسد. ودر گذشته ها بزرگان بت پرست و مشركان به ربوبيت خداوند اذعان و اعتراف داشته اند و قرآن در بسياري از سوره ها آنها را ياد آور شده است. خداوند متعال ميفرمايد:  «قل من يرزقكم من السماء و الارض،ام من يملك السمع والابصار، ومن يخرج الحي من الميت، و يخرج الميت من الحي، ومن يدبر الامر فسيقولون الله، فقل افلا تتقون؟ فذلكم الله ربكم الحق فماذا بعد الحق الا الضلال» (يونس: 31- 32)  «بگو: چه كسي از آسمان و زمين به شما روزي مي رساند؟ يا چه كسي است كه بر (نيروي) ديدنها و شنيدنها تواناست؟ ياچه كسي است كهزنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مي آورد؟ يا چه كي است كه امور را اداره مي كند؟ (در پاسخ) مي گويند:خداند است. پس بگو: چرا پرهيز كاري را پيشه خود نمي كنند؟!».

 ---------------------------------------------------------------------- 

فصل سوم: ايمان به الوهيت خداوند

انسان مسلمان په «الوهيت» خداوند بر گذشتگان و آيندگان ايمان دارد، كه هيچ معبود و مستعاني بجز او مشروعيت و حقانيت ندارد. واين ايمان بر اساس دلايل نقلي وعقلي زير و قبل از هر چيزي بر مبناي هدايتخداوند استوار است، زير هر كس را كه خداوندهدايت نمايد، هدايت يافته و هر كس را كه او گمراه گرداند، رهنماي ديگري نخواهد يافت، واين خود انسان است كه با عملكرد خويش زمينه هدايت يا گمراهيش را فراهم ميسازد.

 دلايل نقلي:
 1- شهادت خداوند وملائك و دانشمندان بر الوهيت خداوند و يگانگي او در فرمانروايى و فريادرسى، آنگونه كه قرآن در سوره آل عمران مي فرمايد: « شهدالله انه لا اله هوو الملائكة و اولوالعلم قائماَ بالقسط، لا اله الا هو العزيز الحكيم » (آل عمران: 18). « خداوند گواهي مي دهد كه معبود و مستعاني بجز او حقانيتت ندارد، و او ) در امور آفريدگان خود دادگري مي كند، و فرشتگان و صاحبان دانش گواهي مي دهد جز او فرمانراو و فريادرسي مشروعيت ندارد، و او تواناست و كارهايش به جاو به موقع است ».
 خداوند در بسياري از آيات قرآن به اين حقيقت اشاره مي نمايد، و براي مثال مي فرمايد: « والهكم اله واحد، لااله الا هو الرحمان الرحيم » ( البقره:255). « و خداوند شما خداوند واحدي است كه هيچ فرمانرواو فرياددرسي بجزاومشروعيت ندارد، واوست مهربان مهر ورز».  همچنين مي فرمايد: « هو الله الذي لااله الا عالم الغيب و الشهادة،هوالرحمان الرحيم، هو الله الذي لا اله الا هو الملك القدوس...» (الحشر: 22) «خداوند كسي است كه بجز او فرمانروا و فريادرسي مشروعيت ندارد. وازجهان آشكار وجهان آگاه است، ومهربان و مهرورز است، خداوند كسي است كه بغير ازاو فرمانروا وفريادرسي حقانيتندارد، ومالك ومقدس است... ».
2- پيام پيامبران و دعوت مردم از طرف آنها به پذيرش الوهيت و فرمانبرداري وعبادت خالصانه تنها ازخداوند، حضرت نوح مي فرمايد: «يا قوم اعبدوالله مالكم من اله غيره » (الاعراف: 59). « اي طائفه من خداوند را فرمانبرداري كنيد! زيرا معبودو مستعاني بغير از او براي شما شايسته نيست». و پيامپراني همچون هود و صالح و شعيب و نوح خطاب به مردم عصر خومي فرمودند:  « ياقوم اعبدوا الله مالكم ومن اله غيره ». «اي مردم تنها خداوهد رافرمانبرداري كنيد و هيچ فرمانروا و فريادرسي به غير ازاو براي شماوجود ندارد». و حضرت محمد در تشهد نماز مدام مي فرمود: « گواهي مي دهم كه هيچ معبود و مستعاني بجز الله مشروعيت ندارد، و تنها و بي شريكاست.» 

دلايل عقلي:
1.  اثبات خداوندي پروردگار خداوند لازمه اش پذيرش «الوهيت» و فرمانروايى و فريادرسي اوست.پروردگارى كه زندگي و مرگ و بخشش و محروم گردانيدن و سود و زيان در اختيار اراده اوست، شايسته عبادت وفرمانبرداري آفريده هاي و مستحق آن است كه او را به عنوان فرمانروا و فرمانبرداري و فريادرسي نمايند ، بزرگ و مقدس شمارند، و اميد و هراسشان تنها از او باشد.
2. باتوجه به اينكه همه موجودات آفريده خداوند هستند، بدين معني كه خداوندآنها را پديد آورده و روزي آنها را فراهم گردانيده و امور زندگي و احوال و اوضاع آنها را او اداره مي نمايد، چگونه معقول و صحيح است كه يكي از ناتوان او را بعنوان اله  و فرمانروا و فريادرس بپذيرد، پس با توجه به اينكه هيچيك از آفريده ها ارزش و توان» الوهيّت را ندارند »الوهيت حقيقي و راستين تنها از آن خداوند خواهد بود.
3. برخورداري خداوند از صفات و ويژگيهايي مطلق و نا محدود مانند: قدرت و توانايي، بزرگواري و برتري، مهرباني، و محبت، ريزبيني و آگاهي، زمينه ساز آن است كه دلهاي انسانها همرا با محبت و عشق، و اعضايشان با اطاعت و فرمانبرداري فرمانروايي و الوهيتش را بپذيرند.

 -----------------------------------------------------------------------------------------

فصل چهارم: ايمان به اسماء و صفات خداوند

 انسان مسلمان به نامهاي نيكو و صفات برتر خداوند باور دارد، و هيچكس و هيچ چيزي را در آنها با خداوند شريك نمي نمايد و با تأويل آنها را تعطيل نمي گرداند، و اورا به صفات پديده ها نمي نماياند، و دچار دگرگوني و تشبيه نمي سازد، زيرا چنان مواردي از محالات است. انسان مؤمن همان اسماء و صفاتي را به خداوند نسبت مي دهد كه خداوند آنها را به خود نسبت داده، و پيامبرش آنها را بيان نموده است. و چيزهايي را مانند، نقص و عيب از خداوند نفي مي نمايد كه خداوند و پيامبر كليّات و حزئيات آنها را نفي نموده اند، در اين رابطه دلايل نقلي و عقلي فراواني وجود دارند:

دلايل نقلي: 
1.  خداوند خود در ارتباط با اسم ها و صفاتش مي فرمايد:  « و لله الأسماء‌الحسني فادعوا بها و ذروا الّذين يلحدون في اسمائه سيجزون ما كانوا يعلمون» -(الأعراف:180)  «خداوند داراي زيباترين نامهاست، او را به آن نامها بخوانيد،آنهايي را كه در مورد اسماء او (از حق) منحرف مي شوند، ترك كنيد،”آنان كيفر كار خود را خواهند ديد ». و در لابلاي آيات قرآن خداوند صفات زير را براي خود بيان مي فرمايد: «بينا،شنوا،حكيم،دانا، مسلّط و توانا،ريزبين،آگاه سپاسگذار، بردبار،بخشنده و مهربان...».  همچنين او با حضرت موسي به راستي سخن گفت، نيكوكاران را دوست مي دارد، واز اهل ايمان رضايت دارد،وديگر صفات و ويژگيهاي ذاتي و عملي ديگري كه در قرآن ذكر گرديده و رسول خدا آنها را بيان فرموده است.
2.  د راخبار و روايات صحيحي رسول خدا – صلي الله عليه وسلم- در مورد اسماء و صفات خاوند صحبت فرموده،از جمله مي فرمايد: «پروردگارمان هر شب زماني كه يك سوم از آن باقي مي ماند،به آسمان دنيا فرود مي آيد و مي فرمايد: كيست كه مرا بخواند،تادعاي او را پذيرا شوم ؟ كيست كه چيزي را از من بخواهد،تا آن را به او بدهم ؟ و كيست ازمن آمورزش بطلبد تا او را بيامرزم ؟».  همچنين رسول خدا- صلي الله عليه و سلم - مي فرمايد: « در روز قيامت خداوند زمين را نگاه مي دارد، و آسمان را با قدرت خود درهم مي پيچد و سپس مي فرمايد:  « من فرمانروايم،مدعيان فرمانروايي بر زمين كجايند».  
3.  اصحاب واتباع آنها و ائمه و پيشوايان فقهي و فكري – رضي الله عنهم – همه به اسماء و صفات خداوند اقرار و اعتراف نموده و از تأويل و توجيه آنها و بي توجهي به ظاهرشان خودداري مي كردند. وخبر مطمئني در دست نيست كه يكي از اصحاب رسول خدا أسماء و صفات خداوند را تأويل نموده يا مردود شمرده باشد، يا ادعا كند كه ظاهر آنها معتبر نيست. بلكه همه آنها به معني آن صفات ايمان داشتند، و به خوبي مي دانستند كه صفات خدا  صفات مخلوقات يكسان نيستند. از امام مالك –رضي الله عنه – در مورد معني: «استوا علي العرش» سؤال شد. ايشان فرمودند: استواء و قرار گرفتن معلوم و كيفيت آن مجهول و پرسيدن در موردش مذموم است».   امام شافعي- رضي الله عنه – مي فرمايد:"به خداوند و آنچه از جانب او آمده، آنگونه كه مراد مورد نظر اوست، ايمان دارم”. امام احمد در مورد آن فرموده رسول خدا كه:"خداوند به آسمان دنيا فرود مي آيد" مي فرمايد”خداوند به آسمان دنيا فرود مي آيد، و او در روز قيامت ديده مي شود،و خداوند متعجب مي شود، و مي خندد، و خشمگين مي شود، و راضي و ناراضي مي گردد و دوست مي دارد و دشمني مي ورزد".  همچنين امام احمد مي فرمود:"به اسماء و صفات خداوند باور داريم و آنها را درست مي دانيم، و كاري به كيفيت و معاني حقيقي آنها نداريم ، بدين معني كه، به نازل گرديدن و ديده شدن، و قرار گرفتن او برعرش ايمان داريم ، اما به چگونگي فرود آمدن و ديده شدن و قرار گرفتنش بر عرش آگاهي نداريم، و دانش حقيقي آنها را به خداوندي كه خود آنهارا فرموده و بر پيامبرش نازل گردانيده مي سپاريم، و فرموده هاي فرستاده اش را مردود نمي شماريم، و بيش از آنچه خداوند خود و پيامبرش و صف مي فرمايد، توصيف و تعريف نمي نماييم، و براي اسماء و صفاتش حد و حدودي قايل نمي شويم و به خوبي مي دانيم كه هيچ چيزي به خداوند شباهت ندارد و او شنوا و بيناست". 

دلايل عقلي:
خداوند متعال خويشتن را به صفتها و نامهايي ناميده است، و ما را از توصيفش به وسيله آنها بر حذر نداشته و به تأويل و تفسيرشان بر خلاف معني ظاهر يشان دستور نفرموده است. آيا معقول است گفته شود كه اگر خداوند را باآن نامها نام ببريم و ظه آن صفتها بستاييم، در واقع او را به آفريده هايش تشبيه كرده ايم، و به همين دليل بايد آها را تأويل ننموده و برغير معني ظاهريشان حمل نماييم ؟ هر چند در عمل صفات خداوند را تعطيل و نفي نموده ؟ و در مورد أسماء و صفاتش به بيراهه رفته باشيم. در حالي كه خداوند متعال در مورد كساني كه راجع به آسماء او به انهراف رفته اند مي فرمايد: «و ذرو الّذين يلحدون پي اسمائه سيجزون ما كانوا يعملون» - (الأعراف: 180). «و آنهايي را كه در مورد اسماء او به بيراهه مي روند، ترك كنيد. آنان كيفر كار خود را خواهند ديد".
كسي كه بخاطر دچار نگرديدن به تشبيه صفتي از صفات خداوند را انكار مي كند، بدين معني كه پيشتر يكي از آن صفات را به صفات مخلوقات تشبيه نموده و براي فرار از آن، دچار نفي و تعطيل آن صفت گرديده است، و در عمل صفاتي را كه براي خداوند پذيرفته بود، تعطيل و بي معني گردانيده، و در واقع دچار دو گناه بزرگ شده است، يكي گناه”تشبيه"و ديگري گناه"تعطيل"؟
در اين صورت آيا بهتر آن نيست كه خداوند متعال با همان اسماء و صفاتي كه خود و پيامبرش بيان فرموده اند توصيف شود، البته همراه با اين باور كه صفات او هيچ مشابهتي باصفات آفريده هايش ندارد و ذات او با ماهيّت مخلوقاتش همسان نيست؟
در واقع ايمان به صفات خداوند و توصيفش به آن صفات به معني تشبيه او به صفات پديده ها و آفريده ها نمي باشد،زيرا عقل و انديشه انسان بر خوردار بودن خداوند از صفاتي را كه هيچگونه مشابهتي با صفات مخلوقات نداشته، و تنها در اسم و نامگذاري همخواني داشته باشند، محال نمي شمارد، بدين معني كه خداوند داراي صفات خاص خود باشد و مخلوقات نيز صفات ويژه خود را داراباشند. به همين خاطر انسان مسلمان به صفات خداوند متعال باور دارد، و او را با آن صفات مي شناسد، و در عين حال هيچگاه بر اين باور نيست و به ذهن او خطور نمي كند كه دست خداوند”يدالله” - بجز در نام ولغت - با دست مخلوقات مشابهت دارد، زيرا خداوند در ذات و صفات و افعالش هيچگونه مشابهتي با مخلوقات ندارد. خداوند مي فرمايد: «ليس كمثله شئٌ و هُوالسّميعُ البصير» -(شوري:1 ) " هيچ چيزي همانند خداوند نيست و او شنوا و بيناست".

 ----------------------------------------------

منبع: برگرفته از وب

Comments (0) Posted to مذهبی 05/16/2012 Edit


درباره من

احمد استیری

احمد استیری هستم. بنده فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته مهندسی کامپیوتر - گرایش نرم افزار از دانشگاه فردوسی مشهد می باشم. دوره کارشناسی ارشد را زیر نظر جناب دکتر کاهانی در آزمایشگاه فناوری وب دانشگاه فردوسی گذرانده ام. در این مدت در حوزه های مرتبط با پردازش متن از جمله وب معنایی و به طور ویژه متن کاوی بر روی متون زبان فارسی فعالیت داشتم. طراحی و پیاده سازی ابزارهای پایه ای پردازش زبان فارسی و به خصوص طراحی نخستین ابزار پارسر زبان فارسی و ابزار ارزیابی خودکار خلاصه سازهای فارسی و همچنین تولید پیکره قرآنی فرقان از جمله کارهای من در دوره کارشناسی ارشد می باشد.
در صورت نیاز به توضیحات تکمیلی و یا هر گرونه سوال و ابهام در مورد موضوعات مطرح شده در وبلاگ با ایمیل زیر مکاتبه نمایید.

پست الکترونیکی من:
UniversityDataInfo{@}yahoo.com

آخرين مطالب بروز شده

موضوعات

پيوندها

کلی

Feeds