كمال الدين ابوالعطا محمود مرشدی در سال (679 ه‍ ق) متولد شد. او از بزرگان و خواجگان كرمان بود و به همين دليل بعدها به نام (خواجوی كرمانی) مشهور شد و نام (خواجو) را به تخلص خود برگزيد. هنوز پسر بچه ای بيش نبود كه شايستگی خود را با سرودن قصيده تاريخ حمام یزد نشان داد. اين قصيده بر ديوارهای اين بنا نقش شد و براي هميشه باقي ماند. او پس از آنكه دوران كودكی را در زادگاه خود پشت سر گذاشت در پی كسب علم و كمال به سير آفاق و انفس پرداخت و قسمت اعظم زندگی اش را پياده به سير و سياحت گذراند. در همين سالها با حافظ دوستی و ارتباط نزديك يافت و به سال و تجربه شعری بر حافظ پيشی داشت.
خواجو را به دليل هنر نمايی هايش در عالم شعر «نخل بند شاعران» لقب داده اند. ديوان او دارای وجه های ممتاز است كه شامل نغز و معما هم هست و بعلاوه قصيده هاي زيادی در نعت ائمه (ع) و بالاخص حضرت علی (ع) سروده است. در غزلياتش از سبك عراقی و سعدی پيروی كرده و خود از حافظ به عنوان استاد خويش نام مي برد. كتابش با تفكرات شروع نمي شود بلكه وي با داستانهای دو زوج دلباخته «همای و همايون» و «گل و نوروز» آغاز سخن مي كند. خواجو مداح «سلطان ابوسعيد خان چنگيزي» بوده، سپس بواسطه حضور در خدمت جمعی از مشايخ از آن كار دست كشيد و طريق انزوا پيش گرفت.
از آثار اوست: ديوان بزرگی شامل 20 هزار بيت و 6 مثنوی به نامهای:
سام نامه
همای و همايون: در سال (732 ه‍ ق) به نام «بهادر خان» و «غياث الدين محمدوزير» منظم شده است.
گل و نوروز: در سال 742 ه‍ ق بنام پسر پادشاه خراسان.
روضة الانوار: به نام «شمس الدين محمد» وزير شاه نوشته است.
كمال نامه: كه مطالب عرفانی دست به نام خود شاه نوشته شده است.
گوهر نامه: به نام يكي ديگر از شاهان به نام «بهاء الدين» نوشته شد. به سال (746 ه‍ ق)
5
مثنوی اخير روی هم خمسه خواجو را تشكيل مي دهند. كه ابيات آن حدود 11 هزار بيت است.
خواجو به سال 750 ه‍ ق، در شيراز بدرود حيات گفت و در «تنگ الله اكبر» مشرف بر دروازه قرآن فعلی شيراز به خاك سپرده شد.
در لینک زیر, غزل های زیبا و لطیف خواجوی کرمانی جهت استفاده در موبایل آورده شده است.

غزلیات خواجوی کرمانی امیدوارم از این غزلیات به نحو خوبی بهره ببرید